Heils termen - pagina 239

229 een volstrekt onzondige mensch in onze steden op, liet zich oogenblik dit onmogelijke denken, en kon er uit een zondig geslacht een reine geboren worden, dan zou dezen heilige ook nu nog overkomen moeten, wat den mensch Jezus Christus op Thabor overkwam, wat Adam, ware hij zondeloos gebleven, in het paradijs zou zijn gebeurd, en bij de wederkomst onzes Heeren den dan levenden, geloovige te beurt zou vallen, dat hij namelijk, tot de rijpe ontplooiing zijner persoonlijkheid genaderd, zonder sterven „veranderd zou worden" van gedaante, om blinkend in den glans des eeuwigen lichts van de aarde te scheiden. Het spreekt van zelf, dat hiermee niet al het gebeurde op Thabor heilige,

een

verklaard

reeds drie

is.

dan

tafereelen,

sproken feiten

van

en

grijpen

de

Integendeel.

Splitst

het groote hoofdfeit zich in

hiermee nog slechts het eerste dier drie bebeide andere nog niet het minste gezegd. Drie

is

er plaats.

De

eigenlijke verheerlijking.

De

verschijning

van Mozes en Elia. En de stem van de hoogwaardige heerlijkheid. Die beide laatste eischen natuurlijk afzonderlijke toelichting en kunnen op zich zelf niet uit de verheerlijking worden verklaard. Slechts zooveel willen we nu reeds opmerken, dat ook de bewoordingen, waarin de twee andere feiten ons worden meegedeeld, voor de juistheid onzer opvatting een niet te versmaden getuigenis geven. Mozes en Elia worden gezegd met den Christus gesproken te hebben, niet van zijn sterven, niet van zijn verhooging aan het vloekhout, niet van zijn dood, maar van zijn uitgang, dien Hij volbrengen moest te Jeruzalem, en die dus gedacht wierd als aan een anderen uitgang tegenovergesteld. In de keuze van dit woord „uitgang" ligt iets opmerkelijks. Nergens behalve hier wordt het van Jezus' sterven op Golgotha gebezigd. Het is hier de eenige Schriftplaats, waar het verlaten van dit aardsthe leven met deze bewoording wordt weergegeven. En de eenige maal, dat we het nog in gelijken zin aantreffen, is in den tweeden zendbrief van Petrus, juist ter plaatse, waar hij de verheerlijking op Thabor met heilige verrukking gedenkt. Er moet dus een oorzaak zijn geweest, waarom elke andere uitdrukking hier gemeden en juist zulk eene hier gekozen werd. Die oorzaak kon alleen in het sterven liggen, om het verlaten van deze wereld

saam

met te

of

vatten.

zonder En dan

dood,

onder

één gemeenschappelijk beeld

men aanstonds „uitgaan" de zich van

doorziet

dat het volstrekt

zeggende zelf aanbiedende uitdrukking moet wezen, die èn het sterven te Jeruzalem èn het veranderd worden in heerlijkheid samensmolt in een voor beide even bruikbaar woord. Yan gelijke strekking eindelijk is ook de vermelding van het derde feit: de stem uit de hoogwaardige heerlijkheid, vooral in haar bijvoeging: „Hoort Hem!" Bij de gewone opvatting is het volstrekt ondoenlijk dezen uitroep tot zijn recht te laten komen. Elke poging kleurlooze,

niets

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen