Practijk der godzaligheid - pagina 177

169 Zoo oordeele dan in dezen deele niemand, opdat hij niet zelf geoordeeld worde. Eer zij er dank, zij er warme sympathie en bewondering, indien we nog een enkel maal een oude van dagen onder de broederen in deze zaak voor ons zien treden, die „in zijn oude dagen nog groen en frisch" de logische ontwikkeling der toestanden nog met heldere bewustheid, met energie en volvaardige beslistheid meemaakt. Immers deze enkelen hebben de schoone roeping, om ons jongeren de eenheid met hen die voorafgingen, als in het leven zelf te prediken, en den stroom over te leiden, die van het ééne geslacht dat gaat, overglijdt naar het geslacht dat na ons komende is. Toch is „de oude dag" niet de eenige belemmering waarop we te wijzen hebben, als in den weg staande aan doortastende aaneensluiting der broederen. Helaas, het mag niet ontkend, dat er ten deze ook soms een zeer ernstige zonde mee in het spel komt; die zonde die immers vooral

onder de belijders van den Man van smarten niet moest genoemd worden; we bedoelen de ongeestelijke zonde van prikkelbaarheid, geraaktheid, stijfhoofdigheid.

Pinksteren ligt weer achter ons, maar wie zal onze klage klagen, zoover als we vooral en met name in de kerkelijke wereld nog af zijn van die ernstige toewijding en van dien principieelen levensernst, die op het „ik" metterdaad den ban heeft gelegd, en het vleesch tot zwijgen bracht, en eigen eer voor niets rekent, dwepende alleen voor de eere van onzen Koning en Heere! Konden de Apostelen nog eens naar ons ellendig Samaria een Petrus en Johannes zenden, om ons de handen op te leggen en de gave des Heiligen Geestes te doen ontvangen, wie w^eet hoe de geest van Simon den Toovenaar weer uit velen uitvoer, die er nu onder allerlei vorm, helaas, door zijn bezeten. Toch oordeele men ook bij de broederen, die aan deze „hyperaesthesie van het eigen ik" lijden, niet al te hard en onbarmhartig. Zalig zijn En wie de barmhartigen, want hun zal barmhartigheid geschieden die barmhartigheid Christi kunnen onzer zal anders dan alleen door bestaan ? Vergeet niet, dat we wel allen in, door en onder één zelfde schuld voor God verdoemelijk liggen, maar dat desniettemin de uitingen dier zonde in karakter, aard, neiging en inborst bij den één veel meer in de vleeschelijke richting gaan en bij den ander meer het stempel van hoovaardij dragen. Is nu in een hoovaardig hart door veel prikkeling de gevoeligheid voor het ik opgescherpt; en heeft het vermaan van liefde ontbroken om dit af te stompen; misschien zelfs schadelijke toejuiching en beverwerp dan toch, dwelmende wierook het kwaad nog verergerd; bidden we u, den broeder niet, in wien niet op uw eerste smeeking !

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen