De leer der Verbonden - pagina 78

68

op

den

wetsweg,

wandelt

en

er,

wat hem

zelf aangaat,

in het ge-

dichtsel zijns harten nog.

Dusver loopt dus lijkheid voor.

Maar

brieven

Paulinische

en duidelijk en doet zich geen moeiHeilige Schrift, met name de en letten op de Sinaïtische wetgeving,

alles klaar zie,

als

opslaan

we nu de

dan geraken we een oogenblik geheel in de war. Wat toch vinden we dan? Dit, dat Paulus, de apostel des Heeren, geheel zijn bestrijding (niet van de wet, maar) van den wetsweg tot één klein, nu als natie van alle zelfstandigheid beroofd volkje richt, tot de oude inwoners van het kustland, dat tusschen Tyrus en Egypte lag, en dat, vreemder nog, zelfs de geheele wet der Tien geboden uitsluitend aan dat kleine, toen nog zwervende volk gegeven is. Wel voelden we en zei dan ook een stellige inspraak in de ziel ons, dat die twee wegen ook nu nog het leven in alle mensch en dus ook ons leven beheerschen, maar als we nu de Schrift opslaan, om raad en uitslag te vinden, dan is het of ons die Schrift niet aangaat. Want, nietwaar? wij waren niet bij Sinaï toen God zijn wet van Horeb gaf. JVij stammen ook van die stammen Israëls niet af. En waar Paulus' geheele uiteenzetting der waarheid rust op de verbondsbetrekking, waarin dat Israël met Jehovah was getreden, daar heeft dat op ons hart geen vat of klem meer; want nog eens, niet wij zijn persoonlijk in een verbond met Jehovah getreden en noch Mozes noch de stamhoofden Israëls konden dit doen voor ons; in onze plaats; zoodat het ons bond. Wel kunnen we dan een uitweg zoeken en zeggen: „Ja, maar die aan Israël gegeven geboden zijn toch eigenlijk niets dan de uitspraak van het geweten, een geweten klopt ook ons in den boezem, en in zooverre kunnen we die Schriftwoorden dan toch ook eenigermate op ons zelven toepassen"; maar men gevoelt wel, bevredigen zal dit

—

nooit.

Want niet zijn,

zoo

het dien

als

weg

de apostel

al

uit moest,

hoeveel heerlijker zou het dan

die Joodsche inkleeding van een zoo een-

voudige zaak als het geweten eenvoudig opzij had gezet, en ons op den man af, in duidelijke woorden, zoo heerlijk als dat nu soms geschiedt door enkele predikers, die hun tijd begrijpen, had toegesproken

maar als menschen. hand liggende beschouwing heeft er dan ook metterdaad toe geleid, dat I''. nu reeds in tal van geloovige kringen de brieven van Paulus op den index zijn geplaatst, met uitzondering niet als quasi-Joden,

En

deze

voor

de

van de vermanend-practische stukken die meest zijn brieven besluiten j 2". dat men de onafwendbaarheid van de eischen der wet, eigenlijk niet meer op de Tien geboden, maar welbezien uitsluitend op het

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen