Dat de genade particulier is - pagina 256

V

;

246 van deugd en werken om loon, bij dit soort aangekleede deugdsmenschen gemeenlijk gelijken tred houdt met hun ontwikkeling. En dat is nu volkomen waar, met zulke sujetten vult God de Heere ja, den hemel zijner heerlijkheden bij voorkeur niet. Niet de hoogmoedige, maar alleen de nederige vindt bij Hem genade. En nu is het volkomen waar, dat God de Heere ter breking en verbrijzeling van een te hoog gezwollen hart niet zelden een uitglijding in zonde toelaat, gelijk

dit

bij

al

de

Bijbelheiligen

ons

op

het Schriftblad getoond

wordt.

Maar, en ziehier het groote verschil waaraan ge, in zulk een geval, de gevallen kinderen Gods van de Antinomianen onderscheiden kunt. Een kind van God zal op de vraag: „Zullen wij dan maar zondigen opdat de genade meerder worde?" steeds en onmiddellijk met de diepste verontwaardiging het Paulinische: „dat zij verre doen hooren en, viel hij soms uit zwakheid, terstond daarna in bitter berouw en deemoediging der ziele zijn onuitsprekelijke schuld voor God en menschen beweenen. Terwijl omgekeerd de duivelsche en ja, we herhalen dat woord, want duivelsch is dit schandelijk streven terwijl de duivelsche Antinomianen, er lust aan hebben en er vermaak in scheppen, om over dat zondigen als een bagatel en onvermijdelijk ding te spreken, en na gezondigd te hebben, erger nog, eer bitsheid en scherpheid toonen in stee van boete en ziels verbrijzeling en berouw. Men ziet dus wel, dat we ook deze uiterst teedere bedenking van uit ons standpunt gerustelijk onder de oogen durven zien, en geen oogenblik verlegen staan, om de schandelijkheid te ontdekken, die tot deze schriklijke bedenking aanleiding gaf. Een kind van God en een Antinomiaan zijn terstond aan hun woorden te ontdekken; en in stee van, ter oorzake van den Antinomiaan, het heilig verkiezingswerk Gods aan te klagen, zou het ons beter passen, uit ons eigen hart den zuurdeesem der Antinomianerij met wat meer ernst uit te zuiveren, en broeders, die we in dien weg verdolen zien, te waarschuwen met al den ernst onzer ziel. altijd

;

;

Onze ouden plachten, als net daarop aankwam, ook nog dit op deze bedenking te antwoorden: Eilieve, zoo schreven of spraken ze dan, waant gij in ernst, dat de zekerheid der verkiezing zorgeloos in deugdsbetrachting en slordig in den wandel zou maken ? Maar zie dan toch op de profeten en apostelen des Heeren in de dagen des Ouden en des Nieuwen Verbonds. Die waren dan toch ook naar uw zeggen, zeker van hun heil en hunner zaligheid gewis, en telkens spreekt uit hun schriften u de echo tegen dier zalige vertroosting die ze juist aan de zekerheid van dat heil ontleenden. En mogen we dan nu vragen, of die profeten dan zulk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen