Practijk der godzaligheid - pagina 17

9

indienen. Neen, Christus voor heel het mensehelijk geslacht, beteekent, dat de akker waarop de engelen eens de sehooven voor den eeuwigen oogst zullen saamlezen, niet is eenig volk, niet is eenig werelddeel, maar is heel de wereld^ op die wereld heel het mensehelijk geslacht, en in dat mensehelijk geslacht alle natie en alle volk. Tot aan de einden der aarde moet het Godsrijk komen. Van zee tot zee zal Hij regeeren. Zijn heerschappij is over de gansche aarde. En eens voor den troon des Lams zal aan dat heilig Godslam glorie in hallels worden toegezongen door een schare uit alle geslachten en

en alle natiën en alle volk. de Christus, is het licht niet van een enkele natie, maar van de wereld. Niet een enkel volk, maar de wereld heeft God alzoo liefgehad, dat Hij voor die wereld zijn eeniggeboren Zoon gaf, opdat eew iegelijk die gelooft, niet verloren ga, maar het eeuwige leven hebbe. Eens stond er een muur der afscheiding; maar door het kruis van Christus is die muur der afscheiding gevallen; en nu, nu de eertijds

alle talen

Hij,

gescheiden deelen weer één gemaakt zijn in Hem, nu is er ook geen onderscheid meer, zoomin tusschen man en vrouw, als tusschen slaaf en vrije, en dus ook niet meer tusschen Jood en heiden, tusschen Griek en barbaar. Over het kruis keert de Godsgedachte dus naar de oorspronkelijke eenheid der Schepping terug. Niet eenige natie, maar de mensch is geschapen naar den beelde en naar de gelijkenisse Gods. De scheuring en deeling der oorspronkelijke menschheid, bij Kaïn en bij Babels torenbouw, is heilloos gevolg en tevens noodzakelijk correctief der zonde. En evenzoo is het stichten door Isaaks wondere geboorte van een nieuw, eigen, uitverkoren volk, dat van alle andere volken streng afgescheiden en onderscheiden zou zijn, slechts een voorbijgaande phase in de ontwikkeling der openbaring. Voorbijgaande in dien beslisten zin, dat de Messias niet in zijn glorie kan ingaan, of de grenslijn die Israël van de volken scheidde moet uitgewischt, en op den Pinksterdag in het wonder der velerlei en menigerlei talen de spraakverwarring van Babjdon feitelijk, zij het ook nog pas in profetischen zin, opgelost in heilige eenheid en harmonie. Het voetstuk, waarop de Christus met zijn werk staat, is dus de geheele, de gansche, de ongedeelde wereld., en op die w^ereld is het de menschheid^ die door God als eenheid uit éénen bloede geschapen wierd, waaraan de zegen des heils geschonken is. Hieruit vloeit voor de gemeente van Christus de eisch voort, dat ze zich steeds als incompleet heeft te gevoelen; heeft te belijden, dat haar een stuk van haar eigen lichaam ontbreekt; en dat ze om zich zelve te worden, dat ontbrekende deel van haar eigen wezen heeft te

zoeken.

Van de uitverkiezing weet ze, wat de enkele personen aangaat, niets. Maar wel weet ze dat de uitverkiezing de voorwerpen van Gods wel-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen