Dat de genade particulier is - pagina 68

58 die heerlijke leus onzer vaderen weer op te heffen en deze ongehoorte doen krommen onder de gehoorzaamheid aan het gebod. Maar wat vordert men in het onderhavig geval daar nu mee? Is hier dan nu sprake van wat de mensch zal hebben te doen, of wel integendeel van hetgeen God zcdf doet en doen laat door zijn

zame bespieders van Gods besluiten den nek weer

Zoon?

En

dan

als

moet

ieder

toestemmen,

dat

Gods

intentie

om den

Christus te laten sterven voor alle personen of slechts voor hen die zullen worden, niets ter wereld uitstaande heeft met wat God zalio* wil dat de mensch zal doen, maar zich geheel bepaalt tot een raad èn plan dat God zelf uitvoert, is het dan toch, zoo vragen we met aandrang, is het dan toch niet het toppunt van ongerijmdheid, om die onderscheiding van „wil" en „besluit" hierbij tepas te brengen?

Wat

toch zou

men dan

krijgen?

een wil Gods, om zelf te arbeiden aan en anderzijds een wil Gods, om zelf een plan uit te voeren, waar volgens niet allen zalig worden. Zie, als er sprake is van wat de mensch doen moet, en wat God zal uitvoeren, dan heb ik met twee factoren, met twee personen, met twee willen, met twee handelingen te doen, en is het dus volkomen juist gezien, dat ik tusschen die twee factoren, personen, willen en handelingen behoorlijk en juist onderscheid. Duidelijkheidshalve noemt men dan den eersten factor het gebod en den anderen het besluit, en stelt nu beide rechtens tegen elkaar over. Maar hier is sprake niet van wat God wil dat de mensch, maar van wat God wil dat God zelf zal doen. Sprake dus van één factor, van één persoon, van één wil, van ééne handeling. En nu vragen we toch: Hoe wilt ge in één persoon, in één zelfden wil, in één zelfde handeling nu „twee soorten van willen" onderscheiden? Hoe spreken we van een wil die in Gods intentie was, en dan weer van een wil die was in zijn besluit? Tusschen intentie en besluit kan ik nog wel in volgorde onderscheiden, niet waar? Ik kan een intentie hebben, om alle armen van de stad een winter lang te onderhouden maar voorts nu bij nader onderzoek bevindende dat dit onmogelijk is, in strijd met die intentie besluiten, om er slechts zooveel bij het leven te houden als ik redden kan. Dan duurt die intentie tot aan het besluit; maar om dan ook te eindigen als het besluit geboren is, en van dat oogenblik af niet langer

Er zou dan

aller

zijn eenerzijds

zaligheid,

;

als intentie te bestaan.

Maar

dat

willen

de

voorstanders

der

algemeene genade volstrekt

niet.

Want volgde

zie,

er

op

Christus'

en

dood ging niet aan het besluit vooraf, maar Lieden dus die beweren, dat Christus naar

er uit.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen