Dat de genade particulier is - pagina 174

164

om óf te denken, dat al die andere van Golgotha niet raakt, niet deert, niet aano-aat; óf wel om de aanneming van het heil, d. i. het geloof (gelijk tot onze innige droefheid broeder Huët het reeds deed), metterdaad huiten Godes macht te stellen en te stellen in de macht van den mensch. Er mag dan ook niets afgekort of afgedongen op deze drie lo. dat de dood van Christus in zoover elk mensch', man, vrouw of kind; aangaat, dat ieder er door gered wordt, die het heil niet verwerpt maar aanneemt; 2o. dat alle menschen, zonder onderscheid, zoo diep in zonde, dood en verderf gezonken liggen, dat ze het allen verwerpen; en 3o. dat God de Heere door een nog dieper mysterie van zijn ontfermingen nu naar den raad zijns willens er enkelen van die verwerpers zijns Zoons zóó aantast en bewerkt, dat het „Abba Vader!" er uit komt. Wel spreekt het vanzelf, dat hetgeen hier, om het onder woorden te kunnen brengen, naar tijdsorde onderscheiden moest, bij het eeuwige Wezen één is, in den raad zijns welbehagens. Maar hoe geheel overigens hetgeen we u hier op het harte bonden, uit de Schrift geput is, uit dat ontzettend woord van Paulus, dat blijkt reeds overduidelijk we boven dit opstel schreven: „Het Evangelie van Jezus Christus is wel voor deze een reuk des levens ten leven, maar voor gene et^n reuk des doods ten doode." En hoor, niettegenstaande het ontzettende en schier verbijsterende van deze gedachte, durft Paulus er toch bijvoegen: „Ik ben een goede reuke voor God zoowel in degenen die zalig worden, als in degenen, die verloren gaan.'' In gelijken zin had Simeon reeds geprofeteerd bij Geestesdrijving: „Deze wordt gesteld tot een val en opstanding en tot een teeken dat wedersproken zal worden." Let wel, met „den val" voorop. „Zij hebben zich gestooten aan den steen des aanstoots,"' schrijft Paulus naar Rome, en Petrus nog snijdender naar Klein- Azië „Udie De gelooft is hij dierbaar, maar den ongehoorzamen wordt gezegd steen dien de bouwlieden verworpen hebben, deze is geworden tot een hoofd des' hoeks, en een steen des aanstoots en een rots der ergernis. Dengenen namelijk, die zich aan het woord stooten, ongehoorzaam zijnde; waartoe zij ook gezet zijn." Met Christus en met Christus' dood hebben dus wel terdege alle menschen van doen. Maar zóó dat ge niet zegt „onder die menschen zijn nu sommigen zoo heel slecht, dat ze hem verwerpen, en anderen nog iets minder slecht, zoodat ze hem aannemen." Neen, maar allen zoo heel slecht, dat ze hem allen verwerpen: en dat slechts zij hem aannemen, wien God er den mond, door zeer bijDan

toch

menschen

de

komt men

er

toe,

vvereldgebeurtenis

:

'

:

:

:

zondere genade, toe o^tnhreekt.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen