Honig uit den rotssteen - pagina 156

!

!

!

!

!

!

142 dwaas die ik ben, dacht ik: „Als ik met mijn verzenen die prikkels wegtrap, dan zal het vrede wezen!" En natuurlijk, die vrede kwam niet, maar er kwam feller, onrust, banger, angstiger benauwing En toen zong God de Heere, dat ziende, door zijn psalmist het mijn ziel toe: „Och had naar mijn raad zich mijn volk gedragen, och, had Israëls zaad op mijn effen paan ijvrig willen gaan naar mijn welbehagen; .... Ik had u dan tot spijs vette tarw doen groeien en u, ten bewijs hoe Ik u kon voên, honigbeken doen uit de rotsen vloeien!" Meer nog, die trouwe ontfermende God, die, zelf de eeuwige peilloos diepe Vrede, met vrede al zijn schepsel, met dien heiligen vrede drenken wil, riep toen door het woord van zijn al zijn kinderen profeet: „Och, dat gij naar mijn geboden geluisterd hadt, zoo zou

vrede geweest zijn als een rivier, en uw gerechtigheid als de golven der zee!" En toen, toen eindelijk brak het als uit de beklemming van het benauwde hart: „Ja, ik zal opstaan en tot mijnen Vader gaan, en zeggen Vader, ik heb gezondigd tegen den hemel en tegen u Want mijn ziel, in dat huis mijns Vaders is overvloed, is weelde, is o, ik zelf .... mijn arme ziel, vergaat aller zielen genieting, en ik ... van honger en komt van dorst naar vrede om

uw

:

!

.

Zoo deedt ge dan uws Heeren heerlijke geboden weder. Hij volbracht in u, en omdat Hij u liefhad, liet Hij ze u doen; zoo deedt gij ze zelf en toch was Hij de werker. En nauwlijks ging het dien weg met u op, of hoor, daar kwam het, daar ruischte het, daar vloeide en spatte het om en voor u heen. Dat was nu die vrede als een rivier Ja, waarlijk naar Gods Woord was het uitgekomen En toch .... niet zoo lang daarna vond de Engel der vertroosting, die omgaat, om Gods heiligen te troosten, uw arme ziel weer als een visch op het droge liggen, en de wateren van den heerlijken vrede van voor en om u weggevloeid ze

!

Schriklijk ....

Mijn

maar zoo

is

het

op de diepe verfoeilijkheid van die opborrelende bron van ongerechtigheid in uw eigen hart, dat 200 iets kon. Ge hadt het nog veel^ veel te licht geacht Ge zaagt voor een rivier van vrede aan, wat nog slechts een kabbelend beekje was, ge bleeft zitten in het portiershuis, denkende dat dat reeds het huis van uw Vader was; en dat alles omdat ge u inbeelddet, Gods geboden reeds gedaan te hebben, toen ge hoogstens nog slechts even ze met den vingertop had aangeraakt. o.

onzalige

broeder,

zie

toch

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen