Heils termen - pagina 264

254 aan het vloekhout ook zijn zonden draagt immers het gunt ons allen een blik in Petrus' gemoedsleven, dat elk vermoeden bant, als ware Thabor door hem begrepen geworden. Mysterie bleef het hem, een mysterie dat, verre van hem te ontnuchteren, hem eer wellicht nog in de verduistering zijns geestes verdiepte. En al weten we van Johannes en Jacobus minder in enkele trekken aan te wijzen, wat hun houding bij Jezus' lijden is geweest, één ding toch weten we, dat ter kenteekening van hun geloofsleven volkomen afdoende is, we hebben Jezus' zieldoorborende klacht in Gethsemané, die niet alleen Petrus, maar ook Jacobus, ook Johannes gold: „Kunt gij dan niet één uur met mij waken! Slaap dan nu voort!'' :

Waar

het

zoo

reeds

bij

het

innigst

geliefde

beste en trouwste van Jezus' jongeren was, hoe

is

drietal,

bij

de drie

het daar denkbaar,

overige discipelen, veel minder nog dan zij in de geheimenis persoon en leven ingewijd, hoe denkbaar, dat de schare, die nog buiten stond, een tafereel naar waarde zou geschat hebben, dat zoo verre boven hun gezichtseinder lag, Thabor, toen reeds, nog eer Jezus uit de dooden was opgestaan,

dat

van

de

Jezus'

aan de volksmenigte bekend geworden, zou onbetwistbaar het valsche enthousiasme voor Jezus ongelooflijk hebben doen klimmen, Xu reeds was de vraag zoo krachtig onder de schare, om Jezus koning te maken, mits Hij het worden wilde in den door hen bepaalden zin. Nu reeds zien we op het Evangelieblad dat Jezus telkens den onHet „Hosannah" stuimigen aandrang der schare ontwijken moet. galmen en het wuiven met de palmtakken toont hoe sterk de aandrang om het Israëlietisch koningschap uit te roepen bij den aanhang, dien Jezus zich verworven had, reeds wist uit te breken. En vraagt men of de jongeren aan dien overstelpenden drang der schare weerstand zouden geboden hebben, men raadplege dan slechts hun eigen gesprekken met Jezus, men denke aan het stuitend verzoek van de moeder der Boanergen, men hebbe een oog voor de diepe klove die nog tot het laatste toe Jezus van zijn jongeren scheidde en door het drukkend gevoel der menschelijke verlatenheid zijn lijden zoo machtig verzwaarde, en men zal voetstoots erkennen, dat de levendige schildering voor aller oog van een zoo heerlijk tafereel als op Thabor aanschouwd was, onvermijdelijk de vonk in het kruit zou geweest zijn, die met onbedwingbare geestdrift de onheilige vlam van zucht naar het aardsche koninkrijk onder de schare van Jezus' volgelingen zou hebben doen uitslaan. Waarom dan nu zijn opstanding uit de dooden wèl? Maar was dan de verrijzenis op den derden morgen niet juist het groote feit, waardoor elk uitzicht op het aardsche koningschap was afgesneden en de uitkomst zelve gerechtontzettende keuze van Thabor door de vaardigd werd?

Waardoor was de weerzin van een Petrus tegen den lijdensweg en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen