Heils termen - pagina 45

35

komen stond, getuigde, zoo zou ook Jesaia van hooger vreugde het hart hebben voelen opspringen, zoo hij het „Vader, Zoon en Geest" had hooren uitroepen, dan toen hij zelf in zijne Godspraken het praeludium der Drievuldigheid nederschreef. Daarom mogen we ook bij Jesaia niet blijven staan, maar moeten voorwaarts dringen, tot eindelijk op den Berg der Olijven, in het oogenblik van Hemelvaart, de volle Openbaring van de lippen des Verheerlijkten vernomen wordt. Zeer zeker, toen God als de ^^ Almachtig aan Abraham verscheen, lag reeds in die Openbaring de kiem van elke genade, die ooit het geloovig hart verkwikt. Almachtig om u, machtelooze te redden uit den dood. Klaarder nog werd die Openbaring, toen de Almachtige van Mamré's eikenbosschen in Horeb's braamstruiken aan Mozes als „Jehovah" verscheen. Niet slechts de Almachtige, maar die macht in Mij zelven gegrond, die als de Wezenheid der Wezenheden, uw heil, o diep bedroefde van hart niet slechts schiep, schiep door mijn kracht, lezen der profetie, die van het Kindeke, dat te

e''''

!

!

maar in mijn Wezen

Nog

zelf

uw

heil

werd

ben!

die Openbaring der genade, toen de rijke Jehovahnaam zich allengs spreidde in den drievuldigen naam van „PI e ere der Heir schar en" (d, i. de God der vrije, door niets gebonden kracht, de God die wonderen doet), den „Verlosser" (die niettegenstaande schuld en zonde toch „genadig en barmhartig" is) en den Heilige Israëls," (die, hoezeer zich ook over den zondaar ontfermend, nochtans de Heilige blijft en zich door het uiterste zijner heilige kracht vrijwaart tegen elke vermenging met ons zondig leven). Bovenal, ook afgescheiden van die Naamsopenbaring en met haar in gelijken tred loopend, was tot Israël de Openbaring van dien wonderen Messias gekomen, die zelf God en toch van Jehovah onderscheiden, de gedachte wel moest wekken bij Israël's vromen, dat aan deze Naamsonderscheiding ook een onderscheiding van personen beantwoordde. Wist Israël, beter dan thans de Christelijke gemeente, dat de Naam Gods nooit een klank is, maar steeds een Openbaring van zijn Wezen, dan moest het reeds door die Naamsonderscheiding zelve tot de erkenning van de onderscheiding der bestaanswijzen in God geleid worden, die ten slotte eerst in de belijdenis van den Drieëenige haar rustpunt vinden zou. Maar onderscheiding der bestaanswijzen was nog onvoldoende, ook tot de onderscheiding der personen moest Israël komen, zou het den vollen troost en den verborgen omgang van zijn God leeren kennen, en het is vooral aan de Messiaansche Godspraak, dat Israël de kennis dier hoogere onderscheiding dankt. Immers niet slechts de persoonsonderscheiding van Vader en Zoon

duidelijker

eindelijk

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen