Dat de genade particulier is - pagina 112

102 door dat „met ons gaan" zullen wij afgezonderd worden van alle volk op den aardbodem. Er mag en moet dus ook wel terdege op de omtuining van Israël door verbodswetten gewezen worden; maar nooit in den zin, als ware daardoor de „afzondering" tot stand gekomen. Integendeel. I)ie wetten waren slechts de uiting, de uitdrukking, die openbaring van de onderscheiding tusschen het heilige en onheilige, die rechtstreeks voortvloeide uit het wei-wonen van Jehovah in Israël en het niet-wonen van Jehovah onder de overige volken. En slechts zoolang en voor zoover die heilige Jehovah zélf in die verbodswetten heilig wierd gehouden, droegen die beperkingen kracht en leven in zich. Zonder die inwonende genade en het wonen van God zelf in die genade, ontaardde Jsraëls prachtig ceremonieel en zijn sociale levensorde met onweerstaanbaren drang in dor getcem en doodeud formalisme. Het wezen van de genadebedeeling onder den Sinaïtischen vorm van het genadeverbond is dus wel terdege: opsluiting van de genade binnen den tuin en het perk van Israëls volksbestaan, en wat daarmee onafscheidelijk samenhangt: o?ittrekking en ontJiouding van de genade aan alle andere volken van den aardbodem voor eeuwen lang. De enkele punten, waarop die tuin, waarmee God Israël had omtuind, doorbroken werd, bewijzen hier niets tegen. Het opnemen toch van vreemd dienstpersoneel in de aanbidding van het groote of kleinere Israëlietische huisgezin, toonde slechts dat deze onderhoorigen werden „ingelijfd." Het bewijzen van genade aan enkele vreemdelingen uit de heidenwereld, die óf in Israël het heil kwamen zoeken, of wien het buitenslands gepredikt werd, dient of als uitzondering slechts ter bevestiging

van den

regel,

óf strekt slechts als profetie

om

wel in bewaring had, maar om het eens te deelen met de volken. En de openbaringen van Gods kracht of woord in het midden der wereldvolken, bedoelden óf slechts gelijk bij Farao een oordeel der verstokking; óf gelijk in Ninive een burgerlijke bekeering, niet tot zaligheid, maar tot eerbaarheid; óf eindelijk, gelijk in Daniels optreden, een betoonen dat Hij die trouwe houdt, hoe trouweloos Israël, zelfs tot in de verbanning, geworden was, toch van dat volk zijner verkiezing niet week. Men doet dan ook hooglijk verkeerd, met op deze enkele punten, gelijk thans onder onze theologen gangbaar is, met zekere voorliefde gedurig het oog te vestigen, als om eerst daardoor met het streng particulier karakter der genade onder de Sinaïtische bedeeling, verzoend te raken. We hebben ons met dat particulier karakter niet te verzoenen, maar het eenvoudig te aanvaarden, als een wijs en heerlijk bestel van den hoogen en heiligen God, wiens wezen de liefde zelve is, en tot de erkentenis te komen, dat onze denkbeelden niet deugen, zoolang er Israël steeds te herinneren,

dat het

't

heil

dat volksparticularisme van Israël niet in past.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen