Dat de genade particulier is - pagina 24

14

maar juichen het van harte toe en komen er voor uit, dat hier niet het minste at' kan, zal de kerk van Christus haar onafwijsbaren plicht niet verzaken. Maar hoe ter wereld hier nu uit volgen zou, dat dus, mee naar

aanmerking,

erkentenis, Jezus voor alle menschen zou gestorven zijn, volstrekt niet te begrijpen. Omdat de omroeper, als we dit beeld ter vergelijking bezigen mogen, steeg en heg en slop afloopt, om allen te noodigen tot de verkooping, verv'alt daarmee dan soms de conditie dat hij eigenlijk alleen noodt:

onze

eigen

verklaren

1,

we maar

wie behoefte gevoelt om iets te koopen; en 3, wie gelegenheid hebben zal

koopen;

2,

om

wie geld heeft om in de verkoopzaal

te te

verschijnen?

Zoo ziet men dus wel, dat men met al deze exceptiën den stand van het geschil slechts onzuiver maakt; voor de oplossing niets vordert; en de geesten noodeloos ophoudt. Neen, het eenige, waarmee ge op het heldere en doorzichtige aankomt, is maar dat ge rechtstreeks nnar de httentie Gods vraagt en rechtstreeks afgaat op hetgeen bij het sterven van Gods Zoon omging in het hart van den Christus. „Stierf hij voor alle menschen," dan moet dat zeggen willen: „Stervende bedoelde hij alle menschen te zaligen." En „stierf hij voor „Stervende alle uitverkorenen," dan moet en kan dat alleen beduiden bedoelde hij niet voor alle menschen, maar alleen voor alle uitverkorenen, zijn bloed te storten, aan het kruis!" Zoo en zoo alleen komt er helderheid. Op de goddelijke intentie, op Christi bedoelen, op wie toen Jezus stierf in zijn hart lei, daarop en daarop alleen komt het aan! :

En

dat dit zoo

is,

moet men nu weer niet voorstellen

als iets

dat

Gereformeerde Theologie opkwam, want reeds in de dagen van Dordt begreep men onder het volk zelf uitnemend wel, dat hier en hierover alleen het geschil liep. Dit bleek mij nog dezer dagen, toen ik ongedacht een toespraak in handen kreeg, die nog terwijl de Dordsche Synode zitting had te Leiden, blijkens den inhoud, voor een hoogst eenvoudig publiek, is gehouden, en waarin ik op blz. 19 {Oratie van het Synode Nationael, Leiden, Canin 1619) dit vond: „Het is niet de vrage: of Christi doot van wege zijn groote weerde ende verdienste genoegsaem sy om alle menschen van den doot te verlossen ende met Godt te versoenen, waert seker dat ze alle geloofden? Maer dit is het eigenlijk verschilpunt: Of Christi na den raedt zijns Vaders moste ende na sijn eigen intentie ende voornemen WILDE, voor allen, zoowel geloovigen als ongeloovigen, sterven; dan eerst bij het verval der

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen