Dat de genade particulier is - pagina 151

;

141 hebben; daarom is er eea raad bij den Heilige en wetenden Almachtige geweest, om door zonde, dood en verdoemenis die wereld en die menschen zóó heen te trekken, dat ze in het einde toch den val weer te boven komen, aan den vloek zich ontrukken en weer spiegelbeeld worden zal van de deugden Desgenen die roepen kan uit de duisternis naar zijn heerlijk licht. Daarin ligt de kunst Gods; het kimnfn van den Eeuwige, het volbrengen van wat geen schepsel in hemel of op aarde volbrengen kón zulk een kunst van den Heilige als zelfs nog verre en zeer verre ja, de kunst van aller dingen eerste schepping te boven ging. Alles te verdoen en opnieuw met nieuwe schepping te beginnen, ware wel grootsch, wel majestueus, wel goddelijk geweest, zie, het maar zou toch in niets nog de daad der eerste schepping aan glorie en luister zijn te boven gegaan, en steeds de droeve kans hebben opengelaten, dat de aldus nieuw ontstane schepping weer in gelijken val ware meegesleurd. Maar wat oneindig meer is, wat zeer verre in mogendheid en majesteit het wonder der eerste schepping overtrof, het was, om het gebrokene te heelen; het ontmenschte weer tot mensch temaken; het gevloekte weer te heiligen, en dan dat geheiligde alzóó op de rots der heiligheden vast te zetten, dat het nimmermeer, tot in der eeuwen eeuwigheden, ontheiligd worden kón. En dat laatste, dat onvergelijkelijk grootere en heerlijkere, dat is het nu juist, wat de God aller ontfermingen gedaan heeft. Hij heeft niet verdelgd, maar genade bewezen, en als ^erschepper het aan menschen en engelen getoond, wat diepte, wat macht, wat majesteit er in zijn ontferming ligt en dat zijn barmhartigheden zijn „ondoorgrondelijk en oneindig," lief

bleef

schap

bij

Dat ziet nu de mensch van nature niet en daar heeft nu wel de zondaar, zoolang hij onverlicht is, geen oog voor. Maar doet God ook aan u dat heerlijke, dat Hij de oogen uws verstands van gesloten open, van duister verlicht maakt, o, hoe heerlijk, met wat overweldigenden glans schittert u dan niet tegen „de rijkdom der heerlijkheid van zijn erfenis in zijn heiligen", en hoe roept het dan alles in zijn geducht paleis niet de glorie uit „van die uitnemende grootheid zijner kracht aan ons die gelooven, naar de werking der sterkte zijner macht, die Hij gewrocht heeft in Christus!" Zie, daarin liggen nu die ruimten

der ontfermingen van onnagenade, die Gods heiligen doen dorsten, „om te verstaan, welke de lengte en de breedte, de hoogte en de diepte zij van die liefde van Christus, die alle kennis te boven gaat," Eerst door dat, nog boven de oorspronkelijke schepping uitgaande, betoon van goddelijke mogendheid, is al de heerlijkheid en al de speurlijke

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen