Heils termen - pagina 64

:

54 doorbreking bevorderde van het geloof. We moeten thans een schrede gaan en allereerst het verband onderzoeken, dat tiisschen dit Heilsteeken en het heilswoord bestaat. Zien we wel, dan moet dit verband gezocht worden in de verzwakte beteekenis, die het „woord" in onzen zondigen toestand bezit. Denkt men zich die zonde met haar gevolgen weg, dan stemt ieder toe, dat het „woord" een veel sterker macht zou zijn. Het feit reeds, dat in het heilige Gods de Zoon zelf het Woord kon genoemd worden, toont voldingend, dat de beteekenis, door ons aan de uitdrukking „woord" gehecht, niet de oorspronkelijke, niet de ware en levenskrachtige is. We weten wel, nog altijd is het woord een macht, een macht die geheel het maatschappelijk leven beheerscht, en die vooral door den invloed der drukpers krachtig in het licht is getreden. Maar toch, de macht van 's menschen woord vóór den zondeval moet een ongelijk veel grootere zijn geweest niet maar het uiten van een klank, niet maar het hoorbaar maken van een kunstig gesponnen gedachte; maar veel meer een naar buiten doen treden van het leven zelf. Nu zelfs nog kennen wij dat verschil tusschen een machteloos en een machtig woord. Er zijn sprekers, wier woord u volstrekt koud en ongeroerd laat, maar er zijn ook mannen, wier woord u haken in het geweten slaat, den stroom van uw gevoel zweept, uw denken als bij .den toom rondleidt, en uw geheelen persoon zoo boeit en inneemt, dat ge u niet aan hem ontworstelen kunt. Dor noemen we het woord der eersten, welsprekend worden de laatsten geacht. En wat is nu de oorzaak, waarom het woord des eenen zoo machteloos, het woord des anderen zoo aangrijpend is? Immers alleen hierin schuilt het verschil dat uit den mond des eenen niets dan de klank van het woord, bij den andere daarentegen met dat woord, en als door dat woord gedragen, zijn eigen leven, de innerlijke beweging zijns harten, ja geheel zijn persoonlijkheid tot u komt. Machteloos is dus ook nu nog het woord, dat slechts als klank naar u uitgaat, machtig alleen dat andere, dat drager en geleider van het leven is. Op dien grond spraken we van de macht des woords in het paradijs. Toen de oorspronkelijke mensch nog in zijn geheelheid stond, en de leugen nog niet bij -hem was ingeslopen, kon zijn woord natuurlijk niet anders uitspreken, dan wat de innerlijke beweging des levens hem ingaf. In zijn woord sprak hij zijn leven uit. Zijn leven werd afgespiegeld in zijn gesproken woord. Een woord op de lippen, dat niet door den geest des harten bezwangerd werd, was voor den reinen mensch volstrekt ondenkbaar. Thans echter zijn woord en leven, zijn mond en hart maar al te vaak met elkander in tegenspraak. Zoo ze samenstemmen, geschiedt dit slechts door een wilsdaad. Dat ze volkomen elkaar dokken, gebeurt schier nooit. Het gevolg hiervan is, dat het woord als woord, op zich zelf, op ons menschen niet meer altijd dien overweldigenden indruk maakt, en we dan alleen ons door het woord boeien laten, verder

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen