Dat de genade particulier is - pagina 262

252

punt der

wigge op het allerscherpst naar voren te keeren. zoo vroeg men ons, niet eerst de leer der Verbonden ontwikkeld. Dat zou gewonnen hebben. Door nu er opeens mee voor den dag te komen: „dat de genade particulier is!" stoot ge af. En natuurlijk, dat geven we aanstonds gewonnen, indien menschelijke berekening of slimheid ons had mogen leiden, dan was het wel het onhandigste wat we bedenken konden, om met een pas opgericht blad, in zulk een kritiek oogenblik, en hangende de üniversiteitsquaestie, de gereformeerde beginselen der wijs met hun spitse naar voren te keeren. Maar mocht slimheid onze leidsvrouw zijn, in zoo heilige materie? Duurt eerlijk niet het langst? En was het dan geen eisch van zuivere, blanke eerlijkheid, om nu het op een verzamelen van de gereformeerde krachten in den lande ging, zóó rond, zóó open, zóó duidelijk te spreken, dat elke mogelijkheid zelfs van vergissing voorkomen wierd, en men op het allerduidelijkst en allerzuiverst wist, wat men aan ons had. Het is zoo, we gaven er de wapenen ter bestrijding aan onze tegenstanders door in handen, en heel wat invloedrijke of althans rijke kringen, waar vroeger ons blad nog geduld werd, zouden lang niet zoo gemakkelijk door de irenische predikanten geëndoctrineerd zijn, „om nu maar voorgoed met ons te breken", indien die fatale stukken van „dat de genade particulier is" nog maar een jaar in de pen waren gebleven. Maar overmits het ons, meer dan om de gunst van menschen, om de gunst en de genade van den Heere onzen God ging, en we wisten, dat het inhouden van dat krasse, prikkelende pleidooi zekere lieden tot meedoen zou verlokt hebben, die toch in den wortel eigenlijk niet met ons waren, zoo hebben we het er in Gods kracht op gewaagd, en, met terzij zetting van alle menschelijke berekening en prijsgeving van alle goede kansen, eenvoudig gesproken, zooals eerlijkheid gebood te spreken; voorts de uitkomst in de hand van Hem latende, wiens Naam en Genade groot te maken, de eenige bedoeling van ons schrijven was. En vraagt men, wat nu van dit, misschien eenigszins vermetel, geloofsbestaan de uitkomst is geweest, dan moeten we met beschaamden dank erkennen, dat de weg die voor succes het minst geraden scheen, op de proef nog zeer verre de beste en de meest gewenschte scherpste

Waarom,

is

bevonden.

Ten minste, dit willen we wel in alle oprechtheid verzekeren, dat indien iemand ons een jaar geleden een erkenning van deze particuliere genade had durven profeteeren, gelijk die in den loop der laatste tien maanden schier aan alle oorden des lands is uitgebroken, we zouden den optimistischen droomer eenvoudig niet hebben geloofd. En nu

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen