Het heil in ons - pagina 16

6

Zeer stellig is de verzoening, als wegneming der wetsschennis en bedekking der schuld, volbracht in Jezus' lijden en sterven. Het geschonden recht was door zijn eenige offerande op eenmaal hersteld. Niet alsof de Zoon den Vader tot ontferming had bewogen, maar zóó, dat omgekeerd de Vader den Zoon in de wereld gezonden en hem zonde voor ons gemaakt had. Met alsof eerst hierdoor een tot vergevingsgezindheid ware ontstaan, maar zóó, dat krachtens de barmhartigheden Gods de verzoening verworven was, zonder dat de zondaar in den eeuwigen dood viel. Dat was volbracht op Golgotha. Op Golgotha, mits men dit sterven van den Christus niet van zijn zielslijden in Gethsémané en van zijn lichaamslijden voor het Sanhedrin en op Gabbatha scheide. Maar was dit genoeg? Was clan daarin reeds Gods raad tot behoudenis voleind dat de verzoening gevonden, geopenbaard, verwerkelijkt was? Baat het den kranke ook, indien de geneesheer, verre van zijn ziekbed, het ware medicijn gevonden heeft, indien hij het hem niet brengt, het hem niet kan deelachtig maken? Daarop doelt onze Catechismus, als hij, gevraagd wat ons Christus' opstanding nut, allereerst antwoordt, dat hij ons de gerechtigheid, die hij door zijn dood verworven had, kon deelachtig maken. Daartoe moest ook de dood overwonnen, moest verbroken die macht des doods, die over ons ligt, op ons hangt, ons drukt en neêrtrekt en een onverwinlijke belemmering bleef, om ons met de verworvene gerechtigheid weer in aanraking te brengen. Om ons te redden was Christus zelf onder die macht des doods neergedaald. Door zijn sterven had hij onze verzoening verworven. De prijs was zijns. Verworven was de gerechtigheid. Hij droeg ze in zijn persoon. Met voor zichzelf, maar voor ons. Want hij stierf en ging in den dood als Middelaar, als onzer één, als Hoofd der menschheid. Wat zou de verzoening ons dan gebaat hebben, indien hij onder die macht gebleven ware? Wat denkbeeld van verlossing vormt men zich toch, indien hij die ons heil had, gedacht kon worden, als met dat heil blijvend onder die macht des doods gebonden? Immers, dan bracht ze ons geen vrucht. Dan zou zijn heerlijk leven omniet in den dood zijn gegeven. Dan kon er geen sprake van verzoening zijn. Dan kon men jubelen dat ze er was. Maar tot ons

kwam

ze niet.

hij op. Met als een vanzelfheid. Integendeel, het kracht en het uitnemendste der mogendheden Gods is betoond, toen de Vader naar de werking der sterkte zijner macht den Zoon, die onze verzoening in zich droeg, uit de dooden heeft

Daarom

uiterste

staat

der

opgewekt. Eerst door die opstanding werd hij vrij, die zich om onzentwil in de banden des doods had laten binden, en kon hij, nu vrij geworden,

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen