Het heil ons toekomende - pagina 177

•

167

men

eeuwigheid in dit tijdelijke der voorbereiding, om aan de des grafs niet het leven, maar nog eens de worsteling om het verandert men het spraakgebruik en ziet men in te zoeken;

de

overzij

leven het sterven niet meer den eindpaal van den weg der geestelijke vermoeienis, maar slechts een keerpunt, waarna de zelfde weg nog eens begint denkt men zich na den dood niet terstond een ingaan in het Vaderhuis, maar tusschen den dood en dat huis nog een schier eindeloozen en onafzienbaren weg, die naar zijn poorte leiden zal neen, waarlijk dan behoeft het geen betoog meer, dat het geloof aan Gods iiitverkiezing u nooit zijn troost en zijn verkwikking zal bieden, gij, die God om zijn schepsel laat bestaan, en niet het schepsel om zijn God! En toch, die „zaliging aller zielen" is het geloofstuk onzer eeuw en in onze eeuw zelfs van menig uitnemenden getuige des Heeren geworden. Met de Schrift in de hand, zich een dienstknecht van Jezus C^hristus noemende, predikende dat zijn naam de eenig denkbare is, waardoor men kan zalig worden, heeft men ja niet zoo stellig als de Modernen verklaard, maar dan toch gefluisterd en zachtkens, al hopend en gissend, geleeraard, dat de staat waarin men stierf niet beslissend is en er wegen en gangen der bekeering zijn ook na den dood. De grond van deze huidendaagsche profetie, die tegen de Wet en het Getuigenis inroept, ligt in de matheid en machteloosheid, waaraan onze eeuw de geesten onderwierp. De dampkring is te zwoel en te lauw. Men ademt niet met diepe longen. De pols mist vastheid en veerkracht. Loom is de beweging, onmanlijk de houding, waggelend de stand, óók van het geloofsleven in den strijd dien het met afval, ontkenning en ongeloof te bestaan heeft. Men oordeele dus een rechtvaardig oordeel. Niet ieder die als profeet van deze tegenschriftuurlijke orakelen optrad, staat zelf buiten den Christus, maar zijn leer staat buiten de waarheid die in Jezus is, althans op dit punt. Laat de tijd slechts veranderen. Kome de frissche wind slechts van de bergen om den dampkring af te koelen; brenge de ontwikkeling der tijden ons den ernst maar terug, die naar God uitdrijft en in zijn tente leven doet; ja verandere het spelend tornooi maar in den strijd zonder kwartier voor recht en waarheid, wijl men dat recht en die waarheid niet langer vertrapt kan zien; en ge zult het beleven, hoe diezelfde dobberende profeten mannen van kloeken moede zullen worden, aan het heldere water uit de beek boven het levensvocht van eigen mengsel de voorkeur zullen geven, en de snijdende beslissing reeds nu, in eigen hart en leven, speurend, zelf kracht ontleenen zullen aan die hartaangrijpende en mergdoordringende waarheid, dat God wel waarlijk een eindpaal, een eindpaal waarachter geen weg meer ligt, voor het menschenkind gesteld heeft in den dood. Dit althans moet uitgesproken. Te zeggen dat men eigen inzicht en vermoeden gevangen geeft in de openbaring der Schrift, en nochtans een zaliging aller zielen te hopen, gaat niet saam. ;

:

—

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen