Het heil ons toekomende - pagina 14

:

te machtig, om naar willekeur met Het vaarwel zeggen, na het eens gekust te

was die indruk ook weer

Toch het

heilige

te

breken.

hebben, dorst men niet. Met het heilige zou De vraag bleef slechts Zult heilige

u

het

gij

creatuur

heilige

of

zal

het

heilige

men

voortaan leven.

u dienen? Zult

gij

u

als

ten dienste van het heilig beginsel stellen, of wel het hoogneertrekken in uw lage levenssfeer, om het te gebruiken voor

zelf? altaar

het

Bij

onzes

Heeren is óf volkomen toewijding van zichaan zichzelf. gaan de oprechte van hart en de huiche-

óf vermetele toewijding Eerst bij deze scheidslijn

zelf,

laar uiteen.

men voor die algeheele prijsgeving van zichzelf terug, bemen zich niet, weigert men het eigen ik den dood der zelf-

Deinst keert

—

dan helt het pad der geveinsdheid, vernietiging te laten sterven, en kruipt de mantel der huichelarij ons als een lijkkleed om de leden. Het volgt dan uit den aard der zaak, dat men, uit ingenomenheid met zichzelf, allereerst bedacht is op vertoon. De godsdienst in zijn ontaarding, die geen kroon meer bij God wacht, moet een kroon zoeken Eens

menschen.

bij

moet ze voort- en afgespeeld tot het einde, Dat is de vloek, waarmee alle huichelarij haar slachtoffers vervolgt. Het masker der geveinsdheid is het onteerend symbool der verachtste slavernij. De zucht naar vertoon moet dus leiden tot doode werkdie rol begonnen,

toe.

tuigelijkheid, het gedachteloos doen, het stuitendst formalisme.

vergulde oppervlakte wroet de worm der toomelooze dieper voort. Het hart verstikt in zijn edelste dealen, en niet lang, of de lage passies van plaag- en kwelzucht sluipen in de Toch kan ook daarbij de rol niet afgelegd, die men speelt. Het ziel. heilige, eerst slechts middel tot vertoon, toen werktuiglijk tijdverdrijf geworden, geraakt zoo ten leste in dienst van den Booze. Het nijdige

Onder

zelfzucht

die

al

naar het heilige Gods, om snel dat heilige te wonden en scheppen in leedvermaak. Nauw hangt hiermee saam, en toch is van deze heilige uiting verschillend, het te roekeloos spelen met de schelheid van het volle licht bij de nog aan licht ontwende oogen. Er is een voorleggen aan de kinderziel van wat het kind nog niet in zich op kan nemen. Er is een bergen in het Heilige der heiligen, van den man wiens voeten nog nauwelijks den Voorhof betreden kunnen. Er is een verkwisten van de mysteriën des geloofs aan den onbekeerde, wien het zintuig tot waai'neming van deze geheimenissen noo- ontbreekt. Er is kortom een te grabbel werpen van het heilige voor ongeheiligde oogen, dat niet stichten en niet winnen kan, en slechts verraadt, dat het u zelf aan eerbied voor het heilige schort en de barmhartigheid, die van boven is, u ontbreekt.

hart

grijpt

vreugd

te

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen