De leer der Verbonden - pagina 61

51

en verschriklijke worsteling ontstaan, waarin Satan zich als de principieels wederpartij der Gods had geopenbaard. De vraag, of der engelen val uit benijding van den bevoorrechten mensch was ontstaan, laten we hierbij in het midden; zeker bericht bezitten we desaangaande niet. Maar dit staat, blijkens de uitkomst, vast, dat Satan zijn principiëele woede en bitterheid tegen den levenden God <56k keerde tegen alles wat Godes was, en onder zijn schepselen vooral tegen de menschen. Het „woest en ledig" der aarde maakt dan ook al den indruk van niet maar een ongevormde massa te zijn geweest, maar wet terdege een toonbeeld van verwoesting, van een verdervende macht, die op de schepping rustte, en waar God tegen ingiug. Het paradijs met den hof van Eden er om, vatten we dan ook volstrekt niet, gelijk de nieuwere orthodoxen, als een mythe, maar als hooge werkelijkheid op. God de Heerlijke schept metterdaad, met zijn mogendheid en door zijn glorie, een heerlijken, goddelijken hof, te midden van dat woeste, dat nauwelijks gewone aarde wierd en concentreert in het midden van dien heerlijken hof, nogmaals de hoogere scheppingskrachten in een gansch hemelsch en goddelijk paradijs. Dientengevolge was dat paradijs vanzelf een aanstoot voor Satan. Hij trachtte het te verderven. En daarom nu moest het paradijs tegen die macht van Satan beveiligd en bewaard. Welnu, dat bewaren van den hof, dat bewaren van het paradijs, dat is dan ook de eeretaak, de heilige post, dien God de Heere aan Adam toevertrouwt. Er staat toch uitdrukkelijk in Gen. 2 15: „De Heere God had den mensch genomen en had hem gezet in den hof van Eden lesjomrach, d. i. om dien te bewaken en te bewaren. En overmits nu .bewaren van een hof, alleen mogelijk is bij de veronderstelling dat er een vernielende macht, welke dan ook, dien hof zou trachten te verwoesten; zoo blijkt derhalve, dat volgens het verhaal van Genesis én God én de mensch wel terdege gezamenlijk tegen Satan overstaan. Even hetzelfde blijkt uit Gen. 3:3. Daar toch lezen we, dat God de Heere zijn gebod als een wapen tegen het indringen van Satan gesteld had. Verbreking van de bekoring der stille kinderlijke onderwerping zou ten gevolge hebben dat Adam den dood stierf. „Ten dage als gij^ daarvan eet, zult gij den dood sterven." Bijna altijd heeft men dit juridisch gevat. Overtrad Adam, dan zou de doodstraf op hem worden toegepast; waartegen men dan terecht de opmerking maakt, dat het vreemd is te zien, hoe Adam en Eva nog honderden van jaren vrij leven. Maar hoe heel anders wordt dit niet, indien men hier een oog krijgt voor den oorzakelijken band, dien Godes heilig bestel tusschen zonde en dood gelegd had. Immers, „als gij zondigt, dan zult ge sterven" beduidt dan: Het eenig middel om Satan tegen te staan, buiten uw levenssfeer te houden en machteloos om uw paradijs te laten brullen, is dat ge niet zondigt. Want doet zaglijke

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen