Heils termen - pagina 155

145 XIII.

GEEN HEILIGING IN HET PARADIJS. Dit heb ik gevonden, dat recht gemaakt heeft.

God den mensch Pred.

7

:

29.

menschen paradijs-toestand is, ter juiste waardeerinsj van de opgeworpen vraag-, onmisbaar, Keeds herinnerden we, hoe onze Vaderen van oordeel waren, dat bij Adam van heiligmaking geen sprake kon zijn; we hebben thans té onderzoeken, waarom? Ten allen tijde is de „staat der rechtheid" een scherpteekenend shibboleth geweest, waaraan de zuiverheid van lijn, door de verschillende richtingen gevolgd, met juistheid kon getoetst worden. Drie meeningen waren steeds gangbaar en zijn het nog. Naar luid de eerste eerste, die feitelijk den „staat der rechtheid" loochende, zou het ontgeestelijke van trap menschenpaar op den laagst denkbaren verdier het boven ternauwernood wikkeling hebben gestaan, zich natuurmachten de met strijd den heffende. Eerst van lieverlede zou in

Een

terugblik

op

's

de menschelijke persoonlijkheid zich zijner kracht bewust zijn geworden, als uit den slaap der kindsheid opgewekt, de eerste toonen des zedelijken levens aan zijn borst ontlokt, en door den nieuwen die strijd, die hiermee op zedelijk gebied geopend werd, al meer gemeenals thans die hebben, veroverd beginselen van recht en deugd goed gelden voor geheel onze menschelijke maatschappij. Ylak hier tegenover stond de belijdenis der Christelijke Kerk, die, de langzame opklimming als in strijd met de volmaaktheid des Scheppers verwerpend, de meening ingang zocht te doen vinden, dat de ^stamvader der menschheid "^„in'ware gerechtigheid en heiligheid" geschapen was, en dus geen vooruitgang, maar teruggang in zedelijken eindelijk zin ons van den paradijstoestand scheidde. Bemiddelend die wel vatten, te post zienswijs derde zocht tusschen deze beide een zonde van afwezigheid de in Kerk eenerzijds met de Christelijke geslachten volgende alle boven stamouders een voorkeur voor onze van erkende, maar toch ook van den anderen kant de voorstelling kwalijk met en achtte, overdreven „ware gerechtigheid en heilio-heid" verholen voorliefde het beeld van „kinderlijke onschuld" aangreep, om zich het Mysterie uit Edens hof te verklaren. De eerste meening, vroeger slechts door enkelen, thans door de meesten gedeeld, kan onbesproken blijven. Ze plaatst zich met zoo zoo volstrekt fiere bewustheid buiten het perk der Schrift, miskent zedelijken het feit der zonde en is ter verklaring van den aard des der levens zoo ten eenemale onmachtig, dat ze op het vraagstuk laten Haar heiliging zelfs niet den flauwsten lichtstraal werpen kan.

we

dus,

om

haar machteloosheid, buiten rekening. 10

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen