Honig uit den rotssteen - pagina 23

!

!

!

!

!

noch ook de loomheid en traagheid des geestes om er zich lusteloos op neer te vleien. Neen, neen, bij den Heere onzen God is alles h've», en waar zijn kracht in het schepsel daalt, moet dat leven zich uiten. Een pad is om er op te gaan, een weg om er op te wandelen; en, nauwelijks op die oude paden aangekomen, klinkt het „vooruit en verder!" u dan ook als goddelijke vermaanleus reeds in het oor. Want weet wel: „oude paden", waarop men niet wandelt, maar zich beroemt en verheft omdat men ze gevonden heeft, zijn uw ziel niet ten zegen, maar tot verderf. „Het „oude" met „stilstand" brengt geen rust aan uw ziel, maar doet uw ziel beschimmelen. Wat bazelt men toch van reactie, van een zich vergapen aan klanken en vormen Ja, de ernst van Gods heilig Woord- is er wel naar, om het spelen met dat- oude speeltuig „ruste te noemen voor uw ziel." Neen, de rust der ziel op dien weg der oude paden is niet een ruste van stil te zitten of u neder te leggen, maar die zielsrust wil zeggen: dat ge nu af zijt van die bange onrust: of ge wel op den goeden weg zijt, en dus af zijt van dien angst en die inspanning om u zelf een weg te banen Zie, vroeger was alles vermoeienis Maar nu is uw ziel als een paard, dat als vanzelf en zoo heerlijk, gelijk Jesaia zegt, den berg afkomt, en afgaat naar de stroomen

Merk ook dit nog. Van Jeremia's tijdgenooten

staat er, na Gods vermaan: „Vraagt naar de oude paden," dit harde woord geschreven: „Maar zij "WILLEN daarin niet wandelen!" Wt'1 zien ze voor oogen, dat hun heide geen pad oplevert. Wel zien ze op het historieblad, dat onze vaderen er langs die

—

oude paden gekomen zijn. Wel hooren ze de roepstem:

Maar

zij

„Keert naar die oude paden weder!"

willen niet

willen niet om de hoovaardij van hun hart. Want, weet wel: terugkeeren naar de „oude paden" is erkennen, dat hit pad dat zij kozen verkeerd was. En daar kunnen ze niet toe komen. Dat zou een veroordeeling van hun eigen ik en eigen inzicht wezen. Neen, dan nog liever de onrust in het hart behouden. Ze hebben nu eenmaal van deze „oude paden" gezegd, dat ze verouderd en onbegaanbaar waren, e)i daar blijven ze nu bij. Mijn lezer, valt ge in dat heilloos besluit hun toe? Zij

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen