Het heil in ons - pagina 226

216

xn.

VRUCHTEN DER NATUURLIJKE GODSKENNIS. Verduisterd

in

het

van het leven Gods.

verstand, vervreemd Efese 4 18. :

Zoo bleek ons dan, dat de natuurlijke kennisse van den levenden God, die ook nu nog, buiten het heroïeke middel van de bijzondere Openbaring, zich aan den mensch aanbiedt, verre van gering is te achten. Veel, zeer veel is ook nu nog van God kennelijk, zooveel, dat het richtsnoer voor 's menschen gang en pad, ook bij ontstentenis van Gods Woord, niet behoefde te ontbreken. En toch is het onloochenbaar, dat tot dusver niet één eenig volk, niet één enkel mensch, zonder de openbaring der genade, tot hartverkwikkende kennis van den hoogen God gekomen is. Steeds hebben onze vaderen beleden, en wij belijden het met hen, dat door de zonde ons geestelijk kenvermogen dermate verzwakt en vervalscht is, dat we, alleen op het licht van natuur, rede en overlevering afgaande, steeds verder van God vervreemd raken, en geen verzekerdheid vinden. Het blijft buiten Christus een zoeken en tasten, een sloven en slaven, een gissen en vermoeden, een zich inbeelden en zich diets maken, maar tot vastigheid komt het niet. Men loopt in een cirkel om, zonder vooruit te komen. Yrede, troost in leven en in sterven, vindt men niet. Niemand kan ontkennen, dat er oorspronkelijk in de godsdienstige voorstellingen der heiden wereld veel schoons en waars was. Met het Evangelie in handen is duidelijk in den godsdienst der volkeren nog een spoor te ontdekken van echte overlevering, een naschijnsel van den glans, die eens in het Paradijs geblonken heeft. Maar het noodlot van al deze godsdiensten is, dat ze doodbloeien in stee van tot krachtigen wasdom te komen. Het ware element dat ze oorspronkelijk in zich droegen, wordt verstikt; het onware en ingebeelde verkrijgt de overhand de band met de consciëntie wordt steeds losser niet lang meer of de grenslijn tusschen zonde en heiligheid is uitgewischt, en het teedere kiempje, dat in dezen vorm tracht te ontluiken, ontaardt in een woekerende distelplant, waaruit priesterlist en vorstenheerschzucht den tooverdrank bereiden, die hun het volk als willoos en ontzield instrument in handen speelt. Wel moet toegestemd, dat bij de krachtigste volken de consciëntie tegen dit onwaardig spel in verzet kwam, het betere element weer in eigen aarde zocht te planten en een doortastende hervorming van godsdienst en zeden beoogde, maar ook deze pogingen, hoe welge;

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen