Het heil in ons - pagina 197

187 zucht naar zelfbehoud worstelt. Ze is als een vloed om hem, die hem verslinden wil. Niet minder dan zijn leven heeft hij te verdedigen tegen het sterkere dier, de giftige plant, de pestaardige ziekte, de vernieling der elementen, hitte en koude, droogte en piasregen; dorheid van den bodem hier, ginds onzuivere uitdamping dwingen hem om op zijn hoede te zijn, naar bescherming uit te zien en zich verweren. te Op het grooter deel van den aardbodem moet hij worstelen met den bodem om zijn bete broods, moet een stuk kleed om zijn naaktheid te dekken met inspanning op de weerbarstigheid der natuur veroverd; en is een sober genot na rustelooze krachtsuitputting de karige buit, dien hij aan die machtige natuur ontweldigen kan. Zelfs loopt, ondanks dien reusachtigen strijd, de weerstand der natuur maar al te vaak op 's menschen ondergang uit. De storm spot met der scheepslieden beleid. De bliksem doodt den herder in het midden zijner kudde. De pestziekte keert terug in weerwil van uw hygiëne. En ook al treft u dat buitengewone niet, toch sluipt de doodskiem u in de leden en viert de natuur ook over u haar zegepraal, als ze u, strijdens moe, ten leste doet nederdalen in haar graf.

Die indruk van de macht der natuur is thans zwakker dan eertijds en wordt in de steden minder sterk dan op het land, in onze streken minder heftig dan aan de Pool en om de Linie ervaren. Niet wijl de werking van de natuurmacht thans minder, maar w^ijl, als vrucht van vroegeren strijd, onze borstwering tegen haar aanval beter gedekt en gewapend is. Wat is een groote stad in haar diepste gedachte anders dan een reusachtige vesting, waarin men zich opsloot om aan de tirannie, de grillen en nukken, ja aan de rustelooze vervolging der natuurmachten te ontkomen? Toch blijft ook voor ons die natuur nog steeds een ontzagwekkende macht. Juist de rustelooze inspanning, om haar onmiddellijke werking te breken, toont te over, welk een macht ze bezit en welk een verschrikking ze ons inboezemt. Schier zou alle arbeid des levens te herleiden zijn tot een vereende poging van alle beschikbare menschelijke macht, om de vernielende werking van de krachten der natuur te keeren.

Eerst zóó opgevat, kan men verstaan, welk een inhoud de natuur aan ons Godsbesef geeft. Ten onrechte heeft men, waar van kennisse Gods uit de natuur sprake was, zich den mensch voorgesteld als stil en deftig de natuur doorwandelend, om uit de aanschouwing van haar orde, regelmaat en schoonheid op te klimmen tot de kennisse van Gods groote krachten. Niets is minder waar. Zulk een wandeling en stille aanschouwing is voor den gewonen mensch uitzondering. Zijn gewone, zijn gestadige aanraking met de natuur grijpt in het menschenleven zelf, in de zorg voor zijn lichaam, in den strijd om zijn levensbehoud plaats. Niet afgetrokken bespiegeling of stille

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen