Honig uit den rotssteen - pagina 137

!

!

!

123 niet ia hoort, eveaals een splinter u soms in het vleesch Dat moet ook weer uitgezworen. En daarom is het niet alleea maar de vraag, of ge in die gemeenschap zijt, maar of ge daarin God hebt, want dat juist is het kenmerk zijnde, genieenschap met van het echte er in en er bij en er toe hooren. Al wat er in is en aan God vast ligt, dat hoort er in; maar al wat er wel in besloten is, maar met God zelf niet is verbonden, dat zweert er nu of eeuwig

wat

er

schiet.

weer

uit.

Wie is nu de man die op zal staan en zeggen: Ik heb met dien God die echte gemeenschap Of om dan nu eiken schijn van verwatenheid weg te doen: wie is de man, die, ja, er toe geperst en gedrongen, maar dan toch uit de beklemming zijner ziel in vollen jubel juichen zal: Ja, waarlijk, God zij lof, ja, die volzalige gemeen!

schap heb ik

Wie? Niemand dan de zoodanige bij wien God het alzoo wrocht, en wien God de Heere in zijn binnenste door den Heiligen Geest er de vrijmoedigheid tot zulk een getuigen nog

als

tweede genade

bij

schonk.

het zegt, als het er niet is, die blaast zeepbellen tot zijn eigen verderf op. Wie het heeft en er meê schermen gaat zonder dat de Geest hem ver vrij moedigde, diens ziel wordt stram en dien vergaat

Wie

de sappigheid des levens. Maar bij wien deze twee zijn, én dat hij er in is, én dat de Geest in hem gebiedt: Spreek! die man ja, zal staan voor God en menschen, en zeggen Ja, bij God, ik leef, ik sta, en ik ben in die gemeenschap, ik heb die gemeenschap met mijn God En als zulk een dat zegt, dan is zijn woord als een bliksemstraal, die plotseling het donker van veler harten verlicht en openbaart wat er in is. Een toon die trilt met macht en wakker schudt. Een slag als van het dreunen van den donder in de stilte van veel nacht en van veel graven, waarin zielen te verkwijnen liggen. :

Dan Maar

is

het heerlijk

dat een ijdel bazelen van opgeschoten waterloten wordt, een getuigen der opgeschroefdheid, zoo maar niet uit de hoogheden en hoovaardigheden, dan walgt alle ziel er van, en vallen slechts de zenuwachtige en licht huilende menschen in den strik. God en Heere, bewaar ons toch voor die onwaarheden van den o. als

geestelijken

hartstocht.

Gemeenschap

met

U

is

zoo het heiligste, het

hoogste, het heerlijkste dat zich uit laat spreken, Geef het onzen lieven, Maar geef het aan velen, geef het ook aan ons in uw erbarmen bovenal blaas in die gemaakte, in die ingebeelde, in die voorgewende gemeenschappen, o. Proever der nieren, o. Kenner van ons hart! !

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen