Dat de genade particulier is - pagina 135

125 hetwelk Christus door zijn dood hun verworven had. Hierin niet in wat ze van de „toepassende genade" leerden. Immers, dan erkenden ook zij „dat ze betrekking had op de genadegiften en hulpmiddelen waarmee God inwendig 's meiischen ziel tot het grijpen van het geloof in staat stelde, welke genade particulier door hen genomen werd en tot de uitverkorenen beperkt." Schijnbaar alzoo een nauwelijks noemenswaarde feil, die desniettemin én door de Gereformeerde kerk in Frankrijk, én door de Zwitsersche, én door de Gereformeerde hier te lande, én door de beste theologen, met name door Molinaeus, Eivet, Spanheim en Trigland, op heil riep,

hun

lag

fout,

het strengst gegispt is. Zoo dikwijls er alzoo ook in onze dagen zich weer predikers of schrijvers aanmelden, die op gelijke wijze het willen doen voorkomen, alsof Christus in zijn sterven een algemeene genade voor alle menschen verworven had, maar die in de toepassing particulier werd door de

onmogelijkheid voor den zondaar om dit aangeboden heil aan te houdt de kenner der historie zich geen oogenblik bij dit nemen, reeds overwonnen standpunt op, wetende dat hij eenvoudig te doen heeft met een Amyraldist. En dat onze vaderen in hun verzet tegen Amyraldus juist zagen, blijkt wel ten overvloede uit de leer van Cameron, van wien Amyraldus zijn dw^aalleer inzoog. Deze toch erkende ook wel (Theses de gratia et libero arbitrio, p. 332) dat de zaligmakende genade geheel

—

en uitsluitend en zonder 's menschen medewerking uit Gods vrijmacht was af te leiden, maar sneed haar toch de pees weer af, door ze uit„'s Menschen vrije sluitend ethisch op te vatten. Hij schreef namelijk wil kan uit zichzelven niets, maar moet door de genade bewogen worden, zoo echter dat deze bewerking van den wil geheel ethisch toega en geen onbewuste bewerking zij. Wie zou toch kunnen aannemen, dat een vrije wil anders dan langs ethischen weg kon bewerkt worden? Iets wat ik aldus versta, dat ze bij het aanzien van de waarheid niet ongeroerd blijven kan." Voegt men daar nu nog bij de eveneens te Saumur zeer geliefkoosde en vooral door Claude Pajon bepleite stelling, „dat de Heilige Geest niet dan door het Woord en in het Woord werkte'*, dan tast èn voelt men immers, hoe men door deze schijnbaar kleine afwijking een weg op raakte, die uitliep op een geheel wegcijferen van elke bovennatuurlijke wedergeboorte en in een spel van woorden Gods vrijmacht en verkiezing weer deed ondergaan. :

het Amyraldisme wijzen we ook op het onder orthodoxe theologen nog veel gangbaarder halfdat op het voetspoor der Lutherschen (niet van Duitsche Gereformeerde kerken, die later geheel

Maar behalve op onze

hedendaagsche

en-half Luther),

gevoelen, in

die

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen