Heils termen - pagina 253

243 ongebroken, in haar volle strekking aanvaard en in haar vollen omvang beleden worden. Niet zoo, alsof de vieeschwording slechts het omhangen ware geweest van de menschelijke natuur als een kleed, waarbij de eigen goddelijke persoonlijkheid aan den mensch Jezus Christus voortdurend de volle genieting van het hoogheilig wezen schonk. Maar naar het stellige woord der apostelen in dien zin, dat Hij, die de Zone Gods en in de gestaltenisse Gods was, „zich zei ven heeft vernietigd en gevonden is in de gedaante van een mensch^ Ook niet, alsof de mensch Jezus Christus een nieuwe scheppink, buiten verband met het reeds bestaande menschengeslacht, zou geweest zijn, en dus een lichaam zo.u hebben omgedragen, gelijk eens de eerste mensch in het Paradijs droeg; maar wederom naar de eigen betuiging des Apostels: zoo, dat Hij gevonden werd Jn gelijkheid des zondigen vleesches.'' Maar dan ook worde de vernedering van den Christus niet opgevat, alsof ze met zijn komen tot deze wereld reeds voleind ware en ^nkel een machtdaad der liefde uit zijn voorwereldlijke heerlijkheid zou geweest zijn. Neen, ook hier worde ze naar het getuigenis der Schrift verstaan als een daad, die in twee wilsuitingen uiteenvalt: een zelfvernietiging van den Zone Gods en een zelfvernedering van den

Zoon des nienschen.

Wat toch zegt de Heilige Schrift? heeft Hij zichzelven vernietigd en is

„In de gestaltenisse Gods zijnde; den menschen gelijk geworden.'' Dit is de eerste nederdaling van het hooge naar het gerino-e. Maar nu, wat volgt nu? „En in gedaante gevonden als een mensch, heeft Hij zichzelven vernederd, gehoorzaam geworden zijnde tot den dood, ja, tot den dood des kruises." Dooreenwarring van beide is dns volstrekt ongeoorloofd. De Zone Gods in zijn bovenaardsche heerlijkheid geeft zich over in de vernietiging, en die vernietiging bestaat niet daarin dat Hij aan het kruis sterft, maar daarin dat Hij mensch wordt. Nu is Hij dus de mensch Jezus Christus en ook nu doet Hij een daad: een daad terwijl Hij „in gedaante als een mensch gevonden wordt," en deze daad kan dus niet zijn „zijn vleeschwordino-" maar moet zijn „het sterven aan het kruis." Er is derhalve een dubbele vernedering in de goddelijke tragedie, die in Gods raad van eeuwig begint en in het gejuböl der verlosten eindigt. De eerste is een afdalen van den troon der godheid naar het terrein der menschenwereld. Maar ook daar blijft Hij niet. Onder het levensterrein, dat God voor den mensch schiep, groef de mensch zelf zich door' zijn zonde een nog lager sfeer, een nog dieper diepte, de diepte van vloek en dood. Welnu, de tweede vernedering bestond dan daarin, dat de Heere van het levensterrein, waarop Hij als mensch stond nog lager, óók in die diepten des doods afdaalde en daarmee het uiterste der vernedering bereikte, waaruit de redding moest dagen.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen