Het heil in ons - pagina 135

125 geen enkele toon van berouw of verbrijzeling der ziele, of ook van een diep wegzinken in schaamte voor den heiligen God. Hier geen enkele kreet die om verzoening en ontzondiging naar het hyzop der genade uitgaat. Hier bovenal zweem noch spoor van een innerlijk verscheurd zijn door een gruwel, die de consciëntie aan bloed reet en de ziel in vlam zette. Maar veeleer integendeel, de kalme, heel rustige overdenking en mijmering en zelfbespiegeling van een die danken kan, maar juist daarom ook den moed greep om stil en gelaten het ijzingwekkende van den toestand onder de oogen te zien, waarvan hij, om uit genade te kunnen leven, zoolang het in dit lichaam des doods blijft, niet verlost worden kan. En immers dit laatste alleen komt overeen met den persoon en het karakter van hem, wiens woord in llomeinen zeven voor ons ligt, en wiens naam en waardigheid op zichzelf reeds had moeten afhouden van elke poging, om deze zielskracht te verstaan, 't zij dan van den pas begenadigde, 't zij dan van een die in duisternis verzonken lag. Men bedenke het toch, dat een apostel hier spreekt. Een der uitnemendste en hoogst begenadigde apostelen. En die apostel, let wel, nadien hij reeds twintig jaren lang „genade voor genade" ontvangen had.

Voorts hebbe apostel

hier

men

spreekt,

er toch

een oog voor, dat deze hoog begenadigde

niet uit de herinnering van een vroegeren toe-

maar uit het heden d. w. z. uit den zielstoestand, waarin hij op dat oogenblik, onder het schrijven van dien brief verkeerde. Men sla er toch acht op, dat hij dezen brief schrijvende, onder de bijzondere ingeving van den Heiligen Geest stond, die toch in den Romeinenbrief wel door niemand mechanisch zal worden opgevat, en dus wel terdege een geestelijke verheffing van geheel zijn zielstoestand, van zijn inzicht en geestelijke vermogens onderstelt. En eindelijk verlieze men toch niet uit het oog, dat aan Eomeinen zeven het zesde kapittel van de mystieke unie met Christus voorafgaat, en dat het achtste hoofdstuk met zijn triomf kreet tegen de verdoemenis er op volgt en dat derhalve van een ingezonken zielstoestand te spreken, eenvoudig door heel den contex wordt gewraakt. Voeg daar nu bij, dat „de vlinders in de Christelijke gaarde" bijna allen en altijd en als bij instinct dat netelig stuk der Schrift gemeden hebben, en met alle oppervlakkige geesten er of over heen gleden of er zich van afmaakten, en dat daarentegen de massieve geesten van een Augustinus, een Luther, een Calvijn, of ook van een Junius, een Voetius, een Witsius en w at lichten ge meer uit Christi kerke noemen kondt, zich juist omgekeerd vanzelf en telkens en met wonderbare aandrift naar dat Romeinen zeven voelden heengetrokken, als naar een bladzij uit hun eigen zielsworsteling, als naar een elegie uit hun eigen ziel opgeweld, ja, als naar de ontsluiering van een verborgen zielsgeheim waaronder ze gezwoegd, maar dat ze eerst niet begrepen stand,

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen