De leer der Verbonden - pagina 130

120 Zonder een van

verbondssluiting zou er in den zondeval dus slechts levensrichting te constateeren zijn, die zich eerst van achteren als een ingaan tegen Gods wil openbaren kon. Maar nu er vooraf verbondssluiting plaats greep; nu dus eerst het zedelijk bewustzijn in volle kracht opgewekt was; en Adam zich als rechthebbende had leeren kennen tegenover een God, die rechten op hem had, nu was het overtreden feitelijk onmogelijk, tenzij er eerst in het diepst der ziel schending van trouw, bondshreuk, rechtskiejikmg, en dus in vollen zin afval, en, in dien afval, de schuld was tot stand gekomen. die

God afgaande

Voor ons, die nu uit Adam geboren, destijds in zijn lendenen verborgen waren voor ons, in wie dezelfde mensch naleeft, die in Adam vóór ons leefde; voor ons, die met Adam in éénzelfde rechtsverband tegenover dienzelfden God staan; en onder hem als ons geslachts- en verbondshoofd tot één zedelijk organisme verbonden zijn; voor ons is het zoomin als voor hem, de principale vraag\ of we feitelijk onrein zijn, maar is de alles beheerschende quaestie, of onze ziel van haar ;

ontwaken tot zelfbewustzijn zich ooit gevoelde anders dan in een staat van afval, van rechtskvenking, van schending van trouw en bondshreuk, m. a. w. of er beschuldiging, aanklacht, verwijt, dan wel heilige vrede in ons is waargenomen. En kan hierop het antwoord niet anders luiden, dan Nooit, dan brengt mijn eigen zielsleven het bewijs immers met zich, dat ik wel degelijk deel en part heb aan de oorspronkelijke bondsbreuk, trouwschending en rechtskrenking van hem, die onder alle menschen alleen, ja waarlijk een moment, al was het ook maar een kort oogenblik, dat heerlijk, zalig besef van heiligen vrede, zonder aanklacht en allereerste

:

zelfverwijt

gekend

heeft,

t.

w. van

werd in

Adam. Dat

—

alzoo ik zelf afviel in

en dat wel, omdat er nu blijkt te bestaan, wat ik eerst volstrekt niet vermoed had, t. w. een gemeenschap, een solidariteit, een organische samenhang óók op het gebied des zedelijken levens. En dat vermoeden nu staaft Gods Woord, licht het toe en werpt het in al zijn ontzettendheid op mijn ziel. „Ja, waarlijk, zegt de Heere uw God nu tot u, Ik schiep u niet als losse parelen aan een snoer, om eerst daarna tot een snoer u saam te rijgen, maar uw God schiep u in elkander, al doorgaande tot op den allereersten mensch. En gelijk nu de cellen van een plant ineenzitten en alle in kiem in de zaadkorrel besloten lagen, zoo ook was, o mensch, uw geslacht. En die gemeenschap die mijn goddelijke beschikking en hoog bestel u inschiep, schiep Ik u niet alleen in naar den vleeschelijken saamhang der geslachten, maar ook voor uw zedelijke wilswerkingen. Het is van mij uw God al één recht tegenover al wat mensch heet, en één recht dat Ik aan al wat mensch heet, schonk tegenover Mij. De menschheid was één. Er kon niet zijn

afval;

schuldig

zijn schuld;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen