Heils termen - pagina 268

258 Immers, de verheerlijking op den heiligen berg bekleedt in den gang van Jezus' vernedering een geheel eigene plaats. Het bleek ons, dat ze dan eerst naar waarde geschat wordt, zoo ze ons de tweede vernedering is, waartoe^ de zedelijke vrijmacht der eeuwige liefde onzen goddelijken Ontfermer bewoog. Gelijk Paulus ons de twee trappen van vernedering uitOTukkelijk aanwijst, den eersten daarin, dat de Zoon van God mensch werd en zichzelf vernietigde, en den tweeden daarin, dat Hij, gevonden als een mensch, zichzelven vernederde tot in den dood, zoo ook toont ons de Evangeliegeschiedenis de eerste vernedering in de kribbe van Bethlehem, de tweede in het afwijzen van Thabor's heerlijkheid. Die dubbele vernedering van den Christus nu moet zich in het leven der Gemeente en der geloovigen afspiegelen. Niet slechts in één dier beide, maar in die beide vernederingen moeten ze navolgers van Christus zijn, moet dat gevoelen in hen wonen, 't welk ook in Christus Jezus was, en behooren ook door hen diezelfde voetstappen gedrukt te worden, die onze barmhartige Hoogepriester met zijn bloed en tranen heeft geteekend. Ook voor den Christen moet er een dubbele vernedering zijn, de eerste in de zelfvernietiging der bekeering, de tweede in de zelfvernedering door het opnemen van het kruis en het afwijzen der heerlijkheid, nadat hem het leven in de ziel werd gewekt. Vóór zijn bekeering waant de mensch in zijn hoovaardij als God te zijn. Hij spreekt dit in andere termen uit, maar geeft telkens het feitelijk bewijs, dat de waan, als ware hij een god, de diepste en meest eigenlijke gedachte is, die het middelpunt vormt van zijn innerlijke levensbeweging. Tsaar de wortel is, zoo is ook stam en kroon en vrucht. Uit de zucht, om als God te zijn, gesproten, blijft de zonde in al hare geledingen en vertakkingen en openbaringen steeds door haar karakter van zelfverheffing tegenover God aan dezen noodlottigen oorsprong getrouw. Dat „ik," dat bij eigen gratie tot koning gekroonde en tot afgod geu'ijde „ik" niet slechts te onttronen, maar te vernietigen, weer schepsel te worden, en uit de geroofde godsgestalte zich weer te vernietigen tot de afmeting van een „mensch" en weer in de gedaante van een „mensch" gevonden te worden, ziedaar de zelfverbrij zcling, waartoe de eisch der wedergeboorte roept. Die zich God waande, moet zich weer mensch gevoelen, en weer als mensch zichzelven erkennend den dood aanvaarden, die als doem voor de eerst gekoesterde, maar nu afgelegde hoovaardij, hem van Godswege toekomt. Ontvingt ge hiertoe de levenwekkende kracht des geloofs door den Heiligen Geest, dan is ook aan u het mvsterie der genade volbracht, dat ge, in deze zelfvernietiging ingaande, juist daarin het leven, de vrijspraak en verzoening vondt. Ge kunt niet het laatste overblijfsel van uw gewaand godzijn uit het hart hebben gestooten, of de ver-

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen