Heils termen - pagina 126

116 helderder geloof en steeds rijker levenservarino; bewust wordt, en dat anderdeels het kwade in hem al meer van dit heilig bezit wordt afgescheiden. En wierp men tegen, dat dusdoende „rechtvaardigmaking" en „heiligmaking" dreigen verward te worden, dan zou de voorstander dezer meening zeker niet ten onrechte zich met het antwoord verweren, dat „ recht vaardigmaking" op de rechtsbetrekking, dus op den wil, heiligmaking daarentegen op het wezen ziet, en we dus voor alle verwarring gevrijwaard blijven, zoolang ons verstand gezond genoeg blijft om wil en wezen te onderscheiden. Deze beide voorstellingen staan dus onverzoend en onverzoenbaar tegenover elkander. Volgens de eene begint de mensch met niets, volgens den andere is van meet af hem alles ten eigendom gegeven. Naar luidt de ééne, kan er vermeerdering van het heilige bestanddeel in ons zijn, volgens de andere slechts toeëigening, van wat er is, door den Heiligen Geest. Ten slotte is naar de ééne voorstelling de eindelijk te bereiken heiligheid, de som van zeker aantal, trapsgewijs verkregen, heilige bestanddeelen, terwijl naar luid de andere de som van het heilig bezit in Christus, wijl het van den aanvang af eeuwig en oneindig is, niet klimmen kan. Of wil men korter: beide voorstellingen bedoelen ten slotte een eeuwig heilig, maar terwijl de eerste dit eeuwig heilig zoekt te formeeren uit de bijeenvoeging van het

en dus eerst aan het eind van den weg dit doel de andere, dat de Christen van meet af beschouwd worde als door een machtdaad Gods in het eeuwig heilige geplaatst. Voor de vierschaar des Evangelie's kan, dunkt ons, de keus tusschen beiden geen oogenblik twijfelachtig zijn. De eerste voorstelling toch drukt juist het streven van den Heiden en nog onbekeerden Jood terwijl de laatste hiertegenover den weg des vredes plaatst, die uit, ons in de verlossende genade Gods geopenbaard is. Buiten die openbaring staat men in het zondige en worden zelfs de voorstellingen over het heilige door de zonde verduisterd en beneveld, d. i. onwaar gemaakt. Men kent den band van Creatuur en Schepper niet meer, miskent dies de volstrekte afhankelijkheid van het schepsel, en beeldt zich in als mensch tegenover God te staan, het eeuwige naar den maatstaf van het tijdelijke te kunnen meten, gedeeltelijk

bereikt,

heilige,

eischt

en zich te mogen beschouwen niet als uit het eeuwige afgedaald, maar als naar het eeuwige opklimmende. Natuurlijk zoekt men dan in 's menschen vrijen wil de scheppende macht, die uit het ledig hart, dus uit het niets, het heilige weet voort te brengen; het verworven dien voorraad van het heilige nieuwe toevoeging steeds vermeerdert, en dus doende ten slotte tot die overvloeiende mate van heiligheid zoekt te geraken, dien men zeer onbedachtelijk met het „eeuwig heilige" verwart. Men ziet dus, waar men hier op stuit. Terwijl de, evenzeer als elke wetenschap, aan God gewijde cijfer-

heilige als in een voorraadschuur oplegt

door

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen