Dat de genade particulier is - pagina 56

46 waarheid, dat nu reeds vijftig jaren van de meeste kansels niet meer gehoord werd en onder uitheemschen invloed uitstierf uit de belijdenis van het grooter deel der gemeente? Ons doel met deze artikelen is dan ook in het minst niet, om allen en een iegelijk te verketteren, die het particulier karakter der genade óf loochent óf anders belijdt dan de Gereformeerde kerk het deed. Maar eer integendeel, om door kalme uiteenzetting van wat de Gereformeerde kerk op grond van Gods Woord beleed, vele kinderen Gods weer van den doolweg der gedachten terug te roepen, en het besef te hernieuwen van wat eertijds voor een geestelijk gespierder geslacht, van de zaak het pit was en het wezen. Men verwere zich dus niet tegen ons, als tegen een zich opwerpend „oordeelaar der gedachten." Wij hebben niet te oordeelen. Alleen te getuigen is onze roeping. En wien het nu voorkomt, dat hij in zijn geweten vrij is, om ons getuigenis terzijde te leggen, welnu, die doe zulks dan in stillen ernst voor Gods aangezicht en bidde voor den z. i. feil gaanden broeder. Slechts houde men dit wel bij zijn oordeelen in het oog: Het stuk der waarheid, gelijk wij dit uitleggen, is de belijdenis der Gereformeerde kerk, én in haar actestukken, én in de onafgebroken reeks van haar schitterendste godgeleerden. En datgene, wat tegenover ons door menig critiekbeoefenaar of briefsteller werd volgehouden, is een standpunt, dat onze vaderen uitnemend wel gekend, maar juist daarom in de schatboeken hunner godgeleerdheid op zeer beslisten toon afgewezen en veroordeeld hebben. En nu is het zeer zeker in het afgetrokkene mogelijk en denkbaar, dat de Gereformeerde kerk gedwaald heeft, en dat Gereformeerde godgeleerden, die eens Europa met hun glans beschenen, den bal missloegen, en dat we dus, uit gehoorzaamheid aan Gods Woord, hoe eer hoe beter b. v. Luthersch hebben te worden. Mits men dat dan ook maar doe!

—

Maar

het gaat toch iets te ver, dunkt ons, indien, gelijk

nu

gebeurt,

onder de predikers en broeders onder de hoorders, die tot de Gereformeerde kerk behooren en er in blijven, iemand die doodeenvoudig niets doet, dan herinneren, wat dier kerke belijdenis en dier kerke godgeleerdheid is, weerspreken en nauwelijks tot uitspreken tijd gunnen, als vertelde hij, wie weet, wat vreemde, in het ongerijmde loopende en in zich zelf geoordeelde dingen. Men houde toch wel in het oog, dat wij niet aanvallen, maar verbroeders

dedigen.

In den aanhef van ons eerste artikel is het duidelijk uitgesproken, het „Christus pro omnibus'' (Christus stierf voor allen) thans bovendrijft, en wie daar niet voor zwicht, uit de synagoge wordt geworpen. Niets dan een poging, om tegen dat harde oordeel protest aan te dat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen