De leer der Verbonden - pagina 185

175

bewezen worden, dan dat ge hun rusteloos dat gemaakte heiligheidsbeeld uit de nis van hun hart wegneemt. Och, er zijn zoo honderden bij honderden die de aanbidding der heiligen in Eome afkeuren, en in hun eigen hart, op nog ergerlijker wijs, aan dezelfde zonde mank gaan. Dient derhalve een splitsing in „bekeerden en onbekeerden" reeds om de dubbele reden verworpen, dat ze onzeker en gevaarlijk is, ze behoort meer nog tegengegaan, als volstrekt ongenoegzaam. Doel van zulk een splitsing is toch, niet waar ? om den akker waar het zaad Gods in is te onderscheiden van den akker, bezaaid met het zaad der zonde. De grens moet dus zoo getrokken, dat niets wat uit den zade Gods is, er buiten valle. En daartoe nu is de indeeling in bekeerden en onbekeerden ten eenenmale ontoereikend en onbekwaam. Want immers tot den akker Gods behooren niet alleen zij, die nu reeds tot bewuste bekeering gekomen zijn; maar evengoed de zoodanigen, in wie het genadewerk wel reeds begon, maar zonder dat ze het zelven nog merken; ja zelfs al de zoodanigen, voor wie het genadewerk, hoewel nog niet in hen persoonlijk begonnen, toch reeds gereed ligt in Gods eeuwig besluit. Van het werk der verzoening zegt de apostel in Hebr. 4 3, dat al de werken Gods die de verzoening te weeg brengen, hoezeer ook pas daarna geopenbaard, toch in het wezen der zaak „reeds volbracht waren van de grondlegging der wereld." En zoo nu ook is een kind van God reeds tot den akker Gods behoorende van vóór de grondlegging der wereld, ook al is het, dat pas op later tijdstip de genade tot hem overgaat en in hem openbaar wordt. Bekeerd of onbekeerd is dus volstrekt niet de eenige quaestie waarmee te rekenen valt. Zich dat inbeelden, is van het werk Gods een veel te gering denkbeeld koesteren. Neen, het werk Gods gaat door een gouden keten van uit den eeuwigen raad, door heel een reeks van schalmen, naar de eindelijke verheerlijking toe, en in die gouden keten is de bekee:

middelste schalmen. Elke indeeling die op de gegrond wordt, moet dus altijd oppervlakkig en gebrekkig blijven. Ze geeft een stuk der zaak, maar komt niet tot de omvatting van het geheel. Wat dan? Zullen we dan, nu de „splitsing in bekeerden en onbekeerden" onzeker, gevaarlijk en ongenoegzaam blijkt, de verkiezi^ig zelve tot grond van indeeling nemen? Natuurlijk in den hemel zou dat kunnen, omdat daar het merkteeken der verkiezing onbedrieglijk zal zijn waar te nemen en ge alle uitverkorenen daar saam zult zien; doch in den hemel, dat spreekt vanzelf, zou dit tot niets dienen, overmits er in den hemel niet dan uitverkorenen zijn, en er waar uitsluitend menschen van een soort zijn, van splitsing geen sprake meer kan wezen. OjJ aarde daarentegen; en over de toestanden op aarde handelen we dan toch in de eerste plaats op aarde komt ge met de uitverkiezing geen stap verder, ring slechts een bekeering alleen

;

der

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen