De leer der Verbonden - pagina 135

125

En

wie soms zich inbeeldde dat de hoogleeraar Franciscus Junius deze klare, duidelijke belijdenis onder de Nederlandsche godgeleerden zijner dagen alleen stond, die leze wat Junius' ambtgenoot Trelcatius liet verluiden (Lib. II. p. 156, 7): „Met het Verbond der werken, of het Natuurverbond bedoel ik dat eerste verbond, dat God de Heere met onze eerste voorouders heeft aangegaan, toen zij nog in den staat der rechtheid verkeerden, onder bijvoeging van een bijzonder proefgebod en zoo met aanbieding van bovennatuurlijk leven als onder bedreiging des doods." En elders op pag. 163: „Drieërlei soort van beloften moet men in de Heilige Schriften wel onderscheiden, t. w. vooreerst de belofte van het Verbond der werken, krachtens welk verbond het eeuwige leven beloofd werd, op grond van werken volbracht met de krachten die door de schepping in onze menschelijke

met

natuur aanwezig waren." Dat men ook ten tijde der Dordsche Synode aan dit stuk der waarheid vasthield, blijkt reeds overtuigend uit hetgeen op de Synode zelve (zie haar Acta II 232), door de Geneefsche godgeleerden in dezer voege werd uitgesproken: „dat de Eemonstranten juist hierin feil gaan, dat zij het Verbond der werken met het Verbond des geloofs en der genade vermengen," terwijl o. a. J. Junius in zijn Examen apologiae remonstrantium, heel dit stuk breedvoerig uiteenzet; en zaakrijker nog uit de stellige leer der Synode, dat de schuld van Adam aan al zijn nakomelingen is toegerekend, en dat ze niet om de erfzonde, maar in Adam gevallen zijn. De hoogleeraar Sibr. Lubbertus van Franeker, die, gelijk men weet, aan de Dordsche Synode een belangrijk aandeel nam, schrijft in zijn „Opdat de mensch in zijn gelukstaat volstandig Disput, theol. p. 1 zou kunnen zijn, heeft God met hem een verbond aangegaan, onder belofte van leven, indien hij het verbond hield, en onder bedreiging van dood zoo hij het schond." Professor Antonides, die in 1604, insgelijks te Franeker, zijn Disput, uitgaf, schreef evenzoo theol. 15: „Het Verbond der werken is dat verbond, waarbij God de § Heere het eeuwige leven aanbood voor een gansch volkomen wetsvolbrenging, met bijgevoegde doodsbedreiging, indien die gehoorzaamheid te kort schoot." De hoogleeraar Maccovius zegt in zijn Distinct. Theol. c. c. XII. § 4: „Verbond der wet was dat verbond hetwelk God met Adam in het paradijs aangifïg en hetwelk onze eerste voorouders verbraken en schonden." En de aan ieder bekende, nu nog algemeen gebruikte Guil. Amesius, ook al hoogleeraar te Franeker en tijdgenoot van de Dordsche Synode, liet zich in zijn Merg der godgeleerdheid, I. c. x. § 32 en 33 aldus uit: „Bij de schepping was dit het verbond Gods met de menschen: Doe het en gij zult leven, zoo niet dan sterft ge den dood. Aan welk verbond reeds in het paradijs twee sacramenten verbonden waren, t. w. de boom des levens en de boom der kennisse van goed en kwaad." Terwijl, als :

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen