Dat de genade particulier is - pagina 197

187 is sprake van een zondaar, die door een werking Gods zóó wordt omgezet, dat er een kind Gods uit komt. Die heele vergelijking met een machine houdt dus geen steek. Want in een machine wordt

tegen

niets

in

omgezet, maar hout snijdt, zal

zijn tegendeel

zeggen

blijft

alles gelijk

men dus

het was.

Om

meer van „een machine" moeten spreken, maar van „een onbewust iets," en dan zeggen moeten: „Indien het met de zaligheid aldus toegaat, dan worden de uitverkorenen ook met uitwendig geweld tot hun zaligheid bewerkt, gelijk de werkman doet met een onbewust ding, een blok hout, een leemklomp of een stuk was. En zóó voorgesteld, dan is toch heusch wel in te zien, dat deze iets

te

dat

niet

gansche bedenking, wat dat betreft, in het water valt. Want ieder die veranderd werd en zich dientengevolge bekeerde, weet bij eigen ervaring zeer goed, dat het met zijn ziel volstrekt niet als met een blok of stok is toegegaan. Maar dat er op hem gewerkt is door het Woord, en dat hij tegen dat Woord heeft ingeworsteld en dat die worsteling allengs verdiept is tot in het binnenste van zijn wezen; en dat hij ten slotte wel terdege met zijn wil en met zijn volle bewustheid gezegd heeft: „Ga weg van mij, verleider, voor Jezus in mijn hart!" Wel terdege heeft dus in het werk der bekeering de wil van den mensch gewild, en het bewustzijn van den mensch het geweten, en de zin van den mensch er naar getrokken, en de persoon van den mensch zich zelven overgegeven en ieder die het anders leert, is een leeraar die bij ons niet thuis hoort, overmits hij inleert tegen de ;

;

Schrift.

Dwaasheid na mag

het dus, een onbekeerde te vermanen, dat hij wel denken, of hij wel een uitverkorene is. Wie predikt, heeft het Woord te prediken, heeft door dat Woord den wil van den mensch aan te spreken, zijn persoon aan te grijpen, zijn bewustzijn wakker te schudden, moet i. e. w. werken van buiten naar binnen toe. En eerst als men nu verder onderzoekt en vraagt: „Maar lieve vriend, hoe ging het nu bij u toe, dat gij die eerst niet woudt, nu eindelijk wel wildet; die er eerst niets van kondt vatten, en nu wel met uw bewustzijn «wgingt; en die eerst met uw persoon er u buiten Meldt, er nu met heel uw persoon ^V^gingt?" eerst dan komt die diepere gedachte aan de orde, die ons belijden doet: „Mijn broeder, dat deed ik niet en mijn wil zelf niet, maar uit de diepte van den haard mijns gemoeds welde een stroom van kracht op, die ik vroeger nooit gemerkt had, maar nu opeens als een vuur in mijn beenderen voelde; en die kracht boog mijn wil over, zette mijn bewustzijn om en maakte van mijn persoon een ander mensch. En vraagt men nu al verder: „Vanwaar kwam in de diepte van uw gemoed opeens die geheimzinnige, vroeger ongekende kracht ?" dan zal een oprechte van ziel antwoorden: „Dat weet ik niet; alleen dit weet ik, dat ik er die kracht niet indroeg, en dat geen ander is

eens

—

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen