Heils termen - pagina 134

!

124 van steeds weg te smelten, veeleer allengs in diepte van bewustheid wint, dan is dit feit ook een onweerlegbaar getuigenis der conscientie tegen de zoo algemeen verspreide leer, dat de heiliging der verlosten als een steeds klimmen en toenemen zou zijn te verstaan. Zelfs de poging om dit volhardend schuldbelijden uit scherper inzicht in het zondig verleden te verklaren, baat ter redding van belijden, dat verre

deze opvatting niet het minst. Men bedoelt hiermee, dat de Christen, voortgaande heiliging op zijn verleden terugziende, steeds dieper droefheid over het toen bedreven kwaad zou ervaren, en dus, hoewel feitelijk minder zondig, toch snijdender schuldbesef ervaren zou, niet om wat in het heden, maar om wat eertijds was geschied. Zoo meent men dan een uitweg gevonden te hebben en acht beiden, én zijn klimmend schuldbesef én de geliefkoosde opvatting van heiliging, gered. Toch zal de Christen, die in de geestelijke gangen van het koninkrijk vertrouwd is, zich geen oogenblik door dezen schijnbaren uitweg laten ophouden. Waarom niet? Wijl hij deze gansche verklaring van het schuldbesef als oppervlakkig en hoogst ongeestelijk van zich werpt. Of hoe, ons schuldbesef zou beperkt zijn tot onze overtredingen Zou buiten het heden om, door den grens van het verleden bepaald kunnen zijn! Zou in dien zin slechts vrucht der herinnering zijn, dat onze ziel niet door Christus, maar door den alles slijtenden Tijd van haar wroeging verlost en dus verzoend werd Misleide men de buitenstaand en, de nog niet ingewijden met zulk een koele berekening der meest geestelooze oppervlakkigheid, maar wane men niet „hen die uit God geboren zijn" daarmee te verleiden Gods kinderen hebben de zalving des Heiligen Geestes en weten daardoor beter. Zij hebben in de verbrijzeling hunner eigene ziel bekend, dat overtreding en uitglijding wel de openbaring der zonde is, haar uitbreking en tevoorschijntreding, maar niet de bron waaruit ze welt. Zij hebben beleden, dat wel hun misdaad en overtreding het aanhechtings- en uitgangspunt is, waarbij de bewustheid van het zondige in hen steeds begint, maar om vandaar uit, achter die overtreding om, aanstonds in die diepe gangen in te dringen, die door de verborgen diepten der ziel naar dien afgrond heenvoeren, waaruit de onheilige rook der zonde opstijgt. Meer dan het eigen zielsoog heeft het hun betuigd, dat het schuldbesef noch in het heden, noch in het verleden hangen blijft, maar terstond afdaalt in dien bodem van het eeuwige, die onder beiden zich verbergt, en waarop de zonde zich in haar Godvijandig, doodbrengend en toch zoo machtig karakter vertoont. En daarom zij weten het, dat het schuldbesef dan eerst eindigen zal, als door afsterving van dit leven, de laatste band met dat zondig wezen verbroken is, en omgekeerd in scherpte en diepte steeds klimmen moet, naarmate ze, nog in dit vleesch zijnde, meer genade ontvangen uit hun Heer. Laat dus de heiliging in hen steeds verder schrijden, d. w. z. laat God Drieëenig steeds meer in hen geheiligd worden, bij

!

!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen