Heils termen - pagina 165

155 Immers, de strijd waarin we het gevoel van verlatenheid te boven komen, behoort uitsluitend tot het gebied der eerste heiliging en is een daad Gods, in tegenstelling met de beweging van ons zondig hart. Na het doorleven van zulk een sombere ure zegt ons hart ons onveranderlijk, dat het een zich op nieuw nederbuigen tot ons was van de Ontferming onzes Gods. Begaat men nu de fout van deze hoogernstige zielservaring met het werk der heiligmaking te verwarren, dan ontstaat onwillekeurig de onware indruk, alsof we ook bij de heiligmaking ons den zondaar denken moesten als vijandig staande tegenover God.

Wacht men

zich daarentegen voor die misvatting, omschrijft en de heiligmaking nauwkeurig tot haar eigen gebied, zondert men van haar af, wat niet tot haar behoort, en erkent men, naar de leuze onzer Yaderen, dat ze een gave is die uitsluitend den Bondgenooten toekomt, d. w. z. dat van heiligmaking uitsluitend bij den bekeerde, voor zoover hij zich zijner toebrenging bewust is, sprake kan zijn, dan springt de ongerijmdheid dezer tegenstelling te helder in het oog, om ontkend of voorbijgezien te kunnen worden. Wie met Paulus uit de diepste en innigste ervaring der ziel getuigen kan: „niet meer ik leef, maar Christus leeft in mij," wie één plant met den Heer geworden is, als rank op den wijnstok werd ingelijfd, en een levend lidmaat in het mystieke lichaam des Heeren wierd, kan in deze hoedanigheid niet meer in tegenstelling met den Heilige gedacht worden, tenzij men de mogelijkheid eener tegenstelling aanneemt tusschen den Vader en den Zoon. Hebben we ons dus aan dezen regel te houden, dat er, voor zoover wij niet in het mystieke lichaam van Christus staan, geen sprake is van heiligmaking, en evenzoo, dat bij vereeniging met den Christus alle tegenstelling met den Eeuwige wegvalt, dan volgt hieruit, dat de vraag: Wie werkt de heiligmaking? God of de mensch? reeds als vraag moet verworpen worden, en naar luid de Schrift nooit uitsluitend noch in den éénen noch in den anderen zin mag worden beantwoord. Men heeft niet zelden gesproken van een „godmenschelijk" leven. Hoe bedenkelijk die uitdrukking ook zijn moge, toch heeft ze ter verklaring van deze innige dooreenwerking een betrekkelijk recht. Goed te keuren is deze uitdrukking „godmenschelijk," tenzij dan waar van den Christus in zijn verborgen wezenheid sprake is, zeker niet. Hij alleen is de „Godmensch," wijl Hij der goddelijke en der menschelijke natuur beiden in vollen omvang en ongebroken eenheid deelachtig is. Die Hem toebehooren, herbaart Hij niet tot „Godmenschen," maar tot „menschen," mits dit woord worde opgevat in de hoog heerlijke beteekenis, die het naar den eeuwigen raad des Scheppers heeft. Nu zijn we onder het „menschelijke" verzonken. Hij, de Christus, is de eenige, die na Adams zondeval de waarachtige menschelijke natuur in haar volle ontplooiing getoond heeft. Ons uit

beperkt

men

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen