Heils termen - pagina 228

218 te

maar in waarheid

brengen,

valsche,

ijdele

liefde,

die

niet

zichzelve uit

God

bewerken laat door een maar uit de onheilige

is,

diepten van ons eigen geslacht. Hierin moet de oplossing gezocht worden van het in het oog vallend verschijnsel, dat de oogst van den Christelijken arbeid niet grooter is en met zulk eene rustelooze prediking van Gods eeuwige liefde

Als

nog

niet

meer werking

men van Gods

dier liefde werdt ontdekt.

Natuurlijk.

afgetrokkene spreekt, is het kind onzer eeuw zeer geneigd den tribuit ook zijner hulde aan de voeten des Heeren neder te leo-oen. En dan meent ge hem sewonnen te hebben, terwijl hij inderdaad bleef die hij was en slechts van naam wisselde. Neen, wilt ge de liefde Gods als een werkelijke kracht in de. wereld indragen, zoek dan zelf eerst met, eerst in die liefde Gods gedoopt te worden. En hebt ge, al was het ook slechts een enkelen druppel van die liefde Gods in u voelen uitstorten, dat ge nu voor het eerst, maar dan ook zoo diep en zalig, ervaart wat het is, liefde in het hart te dragen, van .liefde verteerd te worden en lief te hebben wat u geen winste biedt, o dan zult ge van zelf dien heiligen tact, dien geestelijken smaak in u ontwaren, die u dat valsche roepen van liefde verfoeien doet, u den moed geeft er tegen te getuigen en dusdoende, juist door wegneming van dat schijnwezen, dorst naar die zuivere, die heilige, die werkelijke liefde te wekken, die door den Middelaar uitstroomt van Gods troon.. En evenals altijd zal de winst voor de Christenheid zelve hiervan het grootst zijn. Door haar zwak optreden tegenover de wereld, heeft ze meer dan ze vermoedt haar eigen geloof ondermijnd. Dat ver, zeer verre, al te ver zich wagen op het terrein onzer eeuw heeft haar ongemerkt al verder afgeleid van de eenige bron der Godskennis, die door de Schrift ons in Christus ontsloten is. De Christus is haar niet meer de belichaming van Gods liefde, maar slechts een der bewijzen, die ze voor Gods liefde, zij het dan ook nog als het hoogste, aanvoert. Meer dan ze vermoedt, heeft in haar eigen geloofskring het ideaal, dat de wereld zich van die liefde gevormd heeft, de o p e nb ar ing der eeuwige liefde verdrongen. Hiermee is ze van die liefde zelve vervreemd, aan de koestering dier liefde ontwend geraakt. Ze is op zich zelve afgedreven. Het koude sneeu wkleed bedekt haar akker, waar het weelderigst groen zich met het rijkste bloembed tot één schoon tapeet vereenigen moest. Vandaar de dorheid, die der Christelijke Kerk door een ieder tot verwijt wordt gemaakt. Vandaar haar schreiende machteloosheid, haar gebrek aan gemeenschap der heiligen, haar onvermogen om tot een onderscheiding te komen tusschen de kinderen Gods en die niet van Christus zijn. Daarom voegden we er ten slotte aan toe, dat ook voor ons eigen hart bovenal de aanraking van die liefde Gods geëischt is, zal het leven in ons niet ondergaan. Al spreekt ons de herinnering liefde in het vage,

in

't

!

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen