Dat de genade particulier is - pagina 193

!

183 leven redeneeren de drijfveer van ons handelen is, en uitsluitend de innerlijke aandriftyde drang en de drijving, de prikkel en de energie van het leven, dan vervalt uiteraard deze bedenking geheel. Dan heeft noch het redeneeren vóór het Besluit eenige de minste kracht om ons van Christus af te houden, noch het redeneeren tegen het Besluit eenig het minste vermogen om ons naar Christus uit te drijven, maar hangt de vraag, of we naar den Christus gaan of niet, er alleen en uitsluitend van af, of er drang, aandrift, drijving naar den Christus in ons werkt. Is die er, dan tast ge vanzelf naar het Godslam. En ook: is die er niet^ dan grijpt ge in

het

geestelijk

maar bijna

altijd

ook niet naar hem, al preekten alle Universalisten het u aan. Dat is dus de eerste fout in deze tegenwerping, dat men aan de kracht van een redeneeriny toeschrijft, wat alleen afhangt van innerlijken levensdrang.

Maar er moet nog meer tegen gezegd Als mij een been moet afgezet, om mijn leven te behouden, dan redeneer ik niet uit het besluit dat het uur van mijn dood toch bepaald is, maar houd mij in, verkloek en verman mij uit de ingeschapen zucht naar levensbehoud; staande die zucht naar levensbehoud voor dat bijzondere geval onder de stellige verklaring van den arts, dat ik anders weg ben. Een Christen oordeelt dan, dat die arts hem het harde bevel, om tot die schrikkelijke amputatie over te gaan, als orgaan van Hooger wil brengt, en hij geeft zich over, niet uit berekening, maar uit gehoorzaamheid. Evenzoo nu is het ook met de amputatie van ons eigen ik in de bekeering en in het toevlucht nemen tot het bloed Christi. Ook daarbij heb ik niet te vragen naar noch te rekenen met het Besluit, „dat wat er van komen zal, toch bepaald is", maar word stilzitten of

handelen beslist door de vraag of er zucht naar eeuwig levensbehoud in de ziel spreekt. Spreekt die er niet, dan wil ik mij het lieve been niet laten afzetten. Maar spreekt die zucht naar eeuwig levensbehoud wél, dan grijp ik den Heiland, nietf omdat het geen pijn doet, maar ondanks die pijn, overmits de zielearts in het Woord het mij alzoo Alzoo uit zucht naar zelfbehoud, maar die zucht geleid en beveelt. bestuurd niet door uitvorsching van het Besluit, doch door gehooren zaamheid aan het Bevel. God beveelt: Gebruik de middelen! dat is de oorzaak en de grond, waarom iemand die leven wil, het dan ook doet. Aan welke beide opmerkingen dan ten slotte nog deze derde moet toegevoegd, t. w. dat de broeders, die met zulk een bedenking te berde komen, over het Besluit meespreken, zonder gezonde en genoegzame kennis van dit Besluit te hebben opgedaan. Hoort men hen toch over dat „Besluit" redeneeren, dan ontvangt men den indruk, alsof God de Heere in zijn eeuwig en onveranderlijk besluit niets dan de uitkomst had vastgesteld, en de bepaling :

—

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen