Dat de genade particulier is - pagina 250

!

240 van den Heiligen Geest uit Christi lichaam op onze ziel uitgaande, kan wel het vermogen om te gelooven eerst scheppen, dan sterken, voorts verhoogen; maar hoe ter wereld zou de Heilige Geest zonder het gesproken Woord de zelfbewuste zijde van 's menschen innerlijk wezen ooit bereiken kunnen? Wat zou men te gelooven hebben en hoe zou men gelooven kunnen, tenzij er eerst een woord van Godswege tot de ziel was uitgegaan, waarin dit te geloovene was vervat? Maar wat is nu „spreken?" Wat is een „woord dat tot onze ziel uitgaat"? De Schrift zegt: „Het geloof is uit het f/(7ioc»r en het gehoor is

uit de prediking

Met spreken

van het Woord Gods."

„Woord Gods" in hoorbare klanken bedoeld, en zulk hoorbaar spreken wat nu is dit? Gaaft ge u daarvan wel eens rekenschap In uw ziel komt een gedachte op en nu wenscht ge te maken, dat in mijn ziel diezelfde gedachte overga. Wat doet ge nu? Ge laat alsnu uw ziel op uw zenuwen, die zenuwen op uw spraakorganen werken, en wederom door die spraakorganen de lucht in trilling brengen. En dat doet ge, omdat ge Aveet, dat door deze trilling in de lucht, de zenuwen van mijn oor zóó zullen worden aangedaan, dat in mijn ziel diezelfde indruk wordt te weeg gebracht, dien gij eerst ontvingt. Bestond er een zielsgeleiddraad, waardoor ik uit mijn ziel rechtstreeks aan uw ziel beduiden kon wat ik wilcle, dan hadden we dien ganschen toestel van keel en tong en lippen en letters en woorden volstrekt niet noodig. Zielen die elkaar verstaan, doen het dan ook heel dikwijls zonder woorden, enkel met een blik van het oog af. Maar overmits zulk een geleiddraad er nu niet bestaat, en wij naar de scheppingsordinantie Gods aan die uitwendige hulpmiddelen van keel en tong en tanden en lucht en trommelvlies gebonden zijn, nu heeft het God den Heere behaagd; aan Hem die ons de sprake gegeven en het oor geplant had; om zich ook zelf van die kleine, vleeschlijke, stoftelijke hulpmiddelen te bedienen erk tot onze ziel te spreken door geluiden en luchttrillingen en aandoeningen van de vliezen en zenuwen van ons gehoor. En wel verre van daar nu iets ongeestelij ks in te vinden, komt dit ons juist voor gansch goddelijk en aanbiddelijk groot te zijn, dat zulk een majestueuze God, die ons aan die uitwendige middelen bond, in zijn nederbnigende ontferming er ook zich zelf aan binden wou. is

hier dus wel terdege een

Maar mogen we nu verder vragen: Is dat spreken nu v/el terdege een uitoefenen van kracht'^ o. Ge hebt gelijk, als ge zegt: „Lang niet altijd." Want zoo diep gezonken is nu eenmaal onze toestand, dat ge telkens en telkens zelf spreekt of anderen spreken hoort, dat het niets <jeeft. Maar veroorloof ons de vraag: Kwam het u nooit voor, dat i^e vruchteloos

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen