Heils termen - pagina 258

MS Die strijd ontstaat, als de voet gericlit wordt op het pad der godsvrucht. Dan toch fluistert een hooger stem daarbinnen, dat godsvrucht ook geluk, ook vreugd, ook heerlijkheid in haar schoot moet bergen, en de droeve ervaring is, dat juist het tegendeel den godvruchtige opwacht. Zoodra het tot die ervaring bij ons komt, staat een dubbele weg voqr ons open. Men kan zich of troosten van zijn smart, door in kranken zin geestelijk te worden, het uitwendig geluk prijs te geven en zich in de innerlijke blijdschap der ziel terug te trekken, juichend, dat juist in de ure van beklemdheid en benauwing, dat juist onder het torschen van het kruis de reinste innerlijke genieting gesmaakt wordt. Men maakt zich dan voor de scherpte der smart almeer ongevoelig. Men gewent zich aan het denkbeeld, dat ons uitwendig leven iets bijkomstigs is en vindt op het verborgen terrein des inwendigen levens vergoeding voor veel grieving en gemis. Die meening, hoe eerbiedwaardig ook in haar stille onderwerping, vindt in de Heilige Schrift geen steun. Ze miskent de natuur van den mensch, sluit voor de ééne helft van zijn wezen het oog, vergeet dat ziel en lichaam beide naar Gods wil even feitelijk tot het menschelijk wezen behooren, en is dus door eenzijdigheid krank. Vandaar dat ge in kringen waar deze levensopvatting heerscht, ook zelden u door betoon van mannelijke geestkracht verfrisschend voelt aangedaan. Er overvalt het hart, bij die dwepende zienswijze, iets dofs, iets mats, iets dat ongeschikt maakt voor het volle leven. En dat niet slechts. Maar ook de ware ontvankelijkheid voor de heerlijkheid des hemels is afgesneden. Yan 's Heeren glorievolle wederkomst op de wolken, van de wederopstanding des vleesches, van den nieuwen hemel en de nieuwe aarde, van de schittering der goddelijke majesteit, die eens alle schepsel met haar stroomen van licht en liefde en leven overgieten zal, vindt ge in de hope dezer Christenen ook niet het flauwste spoor.

—

De godvruchtigen van gezonder

aard zag

men

dat valsche spiritua-

dan ook mijden, doch om in nog erger doolweg af te dwalen. In weerwil van het kruis dat ze torschten, van den druk waaronder ze gebogen gingen, hielden ze toch onwrikbaar vast aan de zielsovertuiging dat godsvrucht geluk, hooger geluk dan de dienst der zonde bood, ook reeds voor deze wereld, ook voor het uitwendig leven aanbrengen moest. Ze leefden daarom in gedurige slingering. Ze moesten dit eindweegs zich nog door de doornen en distelen henenwringen, maar daar, daarginds, als die bergtop maar bereikt was, zou het vergezicht hen in heilige blijdschap verrukken. En als dan de uitkomst bedroog, en men op dien bergkruin gekomen weer een nieuwe glooiing, eerst niet bespeurd, haar kronkelende paden aan den afgcmatten pellisme

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen