De leer der Verbonden - pagina 151

141

Mensch, kies Gemide verbond

zélf,

voor

heet

ii

het:

zelf

„Gij,

en o,

uw nakomelingeii !" hier in het mensch, hebt het recht op eigen

op vrije beschikking verbeurd; het kan, het mag u niet meer worden toevertrouwd; nu kiest uw God voor u !" Dat eerste punt sta dus voor aller overtuiging onwrikbaar vast: Het Genadeverbond is geen tweede proefneming maar een zeker en gewis werk, waarvan de uitkomst vooraf vaststaat en niet afhangt van 's menschen gril of wil. Het Werk verbond had juist getoond, dat er geen proef kon genomen worden; dat een proefneming gelijk staat met volkomen prijsgeving van het heil en dat het hoogste schepsel, zelfs in den staat van zijn rechtheid, nog tegen zijn God kiest. Hoe, hoe wil men dan, dat een proefneming die zelfs toen mislukte, toen de mensch nog in zijn ongebroken kracht stond, nog eens gewaagd zal worden, met den gebroken en gevallen mensch, met den zondaar, die van nature geneigd is tot alle kwaad? Proefneming kan er niet meer zijn. God de Heere bedoelt, wil en beoogt een zeker werk. Eeeds omdat Hij God is en het de majesteit Gods te na zou komen om een mislukking van zijn goddelijk werk ook maar als mogelijk te stellen. Maar een zeker werk moet de Heere daarom vooral bedoelen en verkrijgen, omdat Hij gebonden is tegenover den Zoon zijner liefde. Het kan toch niet, dat de Zoon vleesch zou worden en den smadelijken dood des kruises in eigen bloedvergieting sterven zou en dat het dan van achteren misschien bleek, dat het alles om niet, doelloos, vruchkeus,

;

en vergeefs ware geweest. wel. Satan is er ook nog. En zou dan de Zoon der eeuwige liefde een bespotting en belaching mogen worden voor den „wederpartijder van den beginne!" Dit kan, dit mag immers niet. „Jan zonder land!" blijft alle eeuwen door de bespotte koning van Engeland. En zie, hier zou men Gods gezalfden Koning in de mogelijkheid willen stellen, om Koning zonder rijk. Vorst zonder onderdanen, Verlosser zonder verlosten te zijn. We kunnen, we mogen in die voorstellingen niet treden. Ze doen aan de majesteit van onzen God te kort; ze verkorten de doordringende macht zijner liefde ze leer en ons een genade waar van 's menschen zij nog een ietsje, hoe gering dan ook, bij moet; ja, een genade die niet o w wederstandelij k is, maar weerstaanbaar. Men luistere dus wel zeer scherp en zie helder uit zijn oogen, welken kant of de adem der geesten uitgaat. En zoodra men, op wat wijs en onder wat bedenkingen ook, weer het oude liedeke hoort aanheffen: „dat het ter laatste instantie, dat het eenigermate toch, dat het in één enkel levensoogenblik, althans tot op zekere hoogte van den mensch zelf afhangt," dan wete men wel, dat het Verbond der genade verbroken ligt en de ware leer der genade wordt miskend. teloos

Bedenk

;

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen