De leer der Verbonden - pagina 128

118 pas reeds doodloopt op het feit, dat hiermee alle ook voor den burgerlijken rechter zou wegvallen; een voorslag dan ook door niemand aangedurfd.

bij

den

derden

recht tot straf,

En

ten tweede, door, gelijk Dr. Doedes, zich de zaak ongeveer „Men wordt wel onrein en zondig van aard voor te stellen geboren; maar die erfsmet of erfzonde stelt op zichzelf een mensch niet schuldig. Schuldig wordt hij eerst, indien hij krachtens dien zondigen aard nu zelf zonde bedrijft. Wel komt een zondaar zonder bekeering niet in den hemel, maar dit is niet om zijn schuld, maar alleen, omdat het onreine in den reinen hemel niet kan ingaan. Een uitweg, die, hoe goed ook bedoeld, toch naar niets beters dan den doolhof leidt. Want wat doet het er toe, of een creatuur verloren gaat, om zijn schuld of om zijn onreinheid! Ge noemt hem dan niet Maur, eilieve, waar blijft dan de gerechschuldig. Aldus o/ischuldig tigheid van den rechtvaardigen God, die dan naar uw zeggen den onschuldige in het verderf stort? Hoeveel hooger staat dan de Schrift niet, die van een God predikt, die juist omgekeerd, den goddelooze aldus

:

rechtvaardigt.

Hoe men het ook wende of keere, men komt dus uit de strikken en knoopen niet uit, zoolang men de schuld op de zonde laat volgen, in plaats van omgekeerd de zonde ojp de schuld. Denk u, om het verschil tusschen die beide in te zien, een kind, dat geen verlof van zijn vader kon krijgen om uit te gaan en toch uitging. "Waar ligt nu bij dat kind de schuld en waar de zonde? Zijn zonde is natuurlijk het feit zelf, het kwaad, dat hij bedreef, zijn uitgaan in weerwil van 's vaders verbod. Maar zijn schuld? Och, die lag immers dieper! Die was er immers al, toen hij, nog in huis, nog eer de deur geopend werd, in zijn hart met zijn vader brak, ontviel aan zijn kinderlijke trouw en het onzalig besluit tot zondigen in zijn binnenste nam. Want indien nu eens de vader vroeger thuis ware gekomen en zoodoende het uitgaan feitelijk belet had, dan ja, dan was de zonde van uitgaan niet bedreven geworden, maar ware het kind dan niet even schuldig? Onbewust drukt ook ons volk dit zelfs in zijn taal uit, door schuld voor oorzaak te nemen. „Daar is me ziekte schuld van!" zal de lijder zeggen, die door ongesteldheid belet werd zijn arbeid op den bestemden tijd te voltooien; waar natuurlijk volstrekt niet in ligt, dat zulk een ziekte ondeugend was, maar alleen, dat die ziekte oorzaak werd van het niet gereed komen. „Daar is het weder schuld van!" zegt een zeeman, die te laat uit zee komt; wederom niet meenende, dat het weder zondig was, maar alleen dat het de oorzaak was van zijn later binnenloopen. En dat is zoo niet alleen in onze taal, maar in bijna alle talen. In het Grieksch is het woord aitia d. i. schuld, zelfs het gewone woord voor oorzaak. Men beginne dus met weer naar ouden trant schuld en zonde in

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen