Heils termen - pagina 153

143 hiermee voor de oplossing van het vraagstuk nog volgewonnen, daar niemand aan de Schrift een tittel of jota mag afdoen, veel min er dus die enkele plaatsen uit mag wegdenken, waarin de eisch tot „heiliging" onmiddellijk uitgaat tot den mensch. Het weeropvatten der historische lijn is ook hier het eenig redmiddel. Diezelfde vragen die onzen tijd en ons hart bewegen, hebben in al heur wichtigheid ook voor het zielsoog onzer vaderen gestaan. De vorm moge gewisseld zijn, de kern der zaak is één. „Niets nieuw onder de zon" geldt volstrekt en onvoorwaardelijk, waar de roerselen van het menschenhart ter sprake komen, want nu of vóór een drietal eeuwen, dat menschenhart is wat het was. Moedwillig stelt men zich dus aan het gevaar van dwaling bloot, zoo men bij deze hartaangrijpende vraagstukken het licht van het verleden versmaadt, de ervaring van het voorgeslacht voor niets rekent en op den oceaan des geestelijken levens alleen drijven wil naar eigen kompas. Men zondigt dan met gelijke zonde als de Eevolutie, die juist daarom tot eindeloos dolen gedoemd is, wijl ze altijd van nieuws beginnen wil, al jvat voorafging wegwerpt en bij zichzelf den aanvang stelt van den eenig goeden weg Men handelt dan even dwaselijk, als de reiziger op het Zwitsersch Alpenland, die dolzinnig én Tschüdi's én Perlepsch' én Baedeker's handboek wegwierp, in bluffenden hoogmoed eiken gids die zich aanbood afwees, met souvereine minachting zelfs de* stem toepassen,

is

strekt niets

bergbevolking weigerde te hooren, en daarin zijn glorie stelde, eens zelf, geheel alleen, op eigen ervaring afgaande, zoolang op de „gletschers" te glijden, tot de mistred feit werd en de peillooze diepte zich ten graf voor hem ontsloot. Zulk een Alpenland toch is het hoog gebergte van Gods heiligheid voor den pelgrim op deez' aard. Ook op dat gebergte zijn sleuven en kloven, diepten en ongenaakbare plaatsen, onbeklimbare steilten en rotsspitsen, die den vermetelen onervaren pelgrim bedreigen met het ontzettendst gevaar. Maar ook dat gebergte is sinds eeuwen onderzocht, sinds eeuwen in zijn ligging en genaakbaarheid doorspeurd. Velen zijn uitgegleden, niet weinigen nooit teruggekeerd, een rotssteen der ergernis, waaraan de bebloede ziel zich stuk stootte, is ook die „Berg onzes Gods" den onvoorzichtigen, den roekeloozen wager geweest. Maar toch, het rechte bergpad is gevonden; jubelend zijn ze in de vlakte neergedaald, die al het heerlijke van dien Berg der heiligheid hadden ingedronken, en wie Gods Engel bewaard had, dat ze hun voet niet stieten aan een steen. Deze, de pelgrims zonder rouwkoop, ze hebben uitgesproken wat ze ervoeren, ze hebben het bergpad dat ten doel leidde, in kaart gebracht en ons voorgeteekend, ze hebben de merkpalen ons met cijfers beteekend, die voor afdoling konden vrijwaren, en met dat lang verhaal van eigen ervaren ons een betrouwbaren gids geboden voor den pelgrim, die in het Gebergte der

om nu

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen