Heils termen - pagina 259

!

249 grim ontdekken zag, dan moest dezelfde hoop nogmaals kracht tot nieuwe inspanning leenen. Weer toog men dan de steilte af, het Dat zou dan voor het minst de laatste hoogte zijn, die bergpad op beklommen moest worden Daar achter lag het land der belofte Maar, neen, altijd weer bedroog men zich. Altijd waande men dat het nu de laatste worsteling zou zijn, en altijd bleek het opnieuw hoe de kortzichtige blik ons misleid had. En toch gaf men het niet op. Men wilde niet erkennen, dat de verwachting gefaald had. Of liever men kon niet, want die beide, dat de dorst naar geluk uit God was en godsvrucht ons dat geluk bereiden moest, waren het hart als ingeschapen. En zoo ging het dan van kruin tot kruin, van bergtop !

!

tot

bergtop,

laatste

steilte

in schier bovenmenschelijke inspanning, tot eindelijk de beklommen was, en men niet zijn Kanaan vond, maar

zijn graf.

Men herkent die geestesrichting! Ze kweekte niet die kranke matheid des geestes, maar integendeel geestkracht en een moed die aan overmoed grensde. Denk aan de Wederdoopers in de dagen der Hervorming. Denk aan de kleinere secten, die ook thans weer in gelijke richting woelen. Denk aan zoo menigeen, dien ge, voor zijn bekeering, met een lach om den mond tegen den stroom zaagt inworstelen. Stel u Petrus in zijn worsteling met den Christus voor den geest, en de heftige, mannelijke, aangrijpende uitwerking van dit ongeheiligd streven spreekt u in bezielende voormen toe. Daar tegenover nu staat 's Heeren weg, die noch de moedeloosheid der eersten, noch den overmoed der laatsten wil, maar de Opstandingsgedachte tot uitgangspunt kiest. Geen schuw terugtrekken in een krank geestelijk, om den dorst naar geluk als op zich zelf onheilig te schuwen, maar ook geen. vooruitgrijpen in deze bedeeling der dingen van wat ons eerst in de toekomende eeuw leidt. Geen moedeloos varen laten van de hope der uitwendige heerlijkheid, maar ook geen overmoedig dwingen, om reeds nu een heerlijkheid te bezitten, die van deze wereld niet is. Maar dan ook geen bukken, geen lijdelijk zwichten voor een onvervreemdbare macht, die nu eenmaal de godsvrucht aan het kruis gehuwd heeft, doch een zelfbewust, vrijwillig aanvaarden van die hoogere orde der dingen, waarin het toeven der heerlijkheid ophoudt een gemis te zijn, en men het kruis met bei zijn handen aangrijpt, zonder den dorst naar de bloeiende heerlijkheid ook maar een oogenblik te doen verflauwen. Dien weg kiest Jezus op Thabor. De keuze van Jezus is geen op zich zelf staand feit, maar de eindelijke afsluiting van een strijd, die door alle mannen Gods dusver gevoerd was. Lees Job's veerkrachtige ontboezemingen, uit de diepten der smart

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen