Practijk der godzaligheid - pagina 62

54 door

Geest op den Pinksterdag ontstoken, sinds nog maar gestadig gevoed en onderhouden wierd, en telkens, toebrenging van nieuwe en zuivering van reeds geschonken

den

nimmer door

Heiligen

uitging,

stralen, al helderder gloort.

Een „bedienaar des Woords" mag dus niet zoo maar aan komen loopen, alsof het gisteren pas Pinksterdag ware geweest, en alsof Heilige Geest nog nooit iets uitgewerkt had. Dat is de de hoovaardij der persoonlijkheden. Dat is de hoogmoedige ongehoorzelfgenoegzamen. Neen, wat den „dienaren" betaamt te onderwerpen, zelf te zwijgen en den Heiligen Geest te beluisteren; eerst in wat Hij voormaals, en dan in wat Hij nu spreekt. In wat Hij voormaals sprak en besliste en uitwees, niet door den mond van een ('//A:^/ prediker. Dat kweekt wederom séiA-^egeest; en niets is bedcukelijker dan het vormen in de kerk van Jezus van scholen van A.. en scholen van B., alsof Christus gedeeld ware, en men zeggen mocht: „Ik ben van Apollos" en „gij van Cephas." Dat is ook één van de ellenden der persoonlijkheden, een ellende die maakt dat ieder persoonlijk in zijn spreken wordt, door de inbeelding die hij van eigen en andere persoonlijkheid met zich omdraagt. Neen, alzoo zal het in de kerk van Christus niet zijn. Zoo ma^ het niet zijn. Alleen naar de stem des Heiligen Geestes in het groot geheel der kerk hebben we te hooren. Naar die stem, die van uit de eerste eeuwen, door de eeuwen der Kerkvaders en Hervormers heen, wettiglijk in de kerk des Heeren, ook van deze landen, in verstaanbaren klank overging. Doet men dat, dan vallen vanzelf de partijschappen, dan zijn er geen -anen en -isten meer, en buigt een iegelijk zich diep eerbiedig voor wat de Geest des Heeren spreekt. Geen onwaarder aanklacht dan ook, dan alsof het streven van ons blad er op uitging, om onze kerk in -anen en -isten in te deelen. Onze droeve klacht was en is juist, dat ze uit zooveel partijschappen en groepen bestond, en al ons pogen ging er op en doelt er nog onveranderlijk op, om voor al die ellendige partijschappen en kringetjes en scholen van menschen, den éenen grooten kring weer in de plaats te zetten van de kerk zelve, die schole des levenden Gods. De -anen en -isten waren er dus, maar ze hielden zich schuil. Daarom heeft ons blad hun het masker afgerukt en ze openbaar gemaakt. Getoond dat ze er waren. En alsnu den hoogen eisch gesteld, dat al deze groepen van persoonlijkheden die om persoonlijkheden saamschoolden, hun eigenwaan en aangematigde eere zouden aüeggen, om al te zaam weer zonen der kerk te worden en te buigen voor de stem van dien Heiligen Geest, die uit de voorgeslachten aller eeuwen tot ons komt. We zijn er dan ook met het diepst onzer ziel fel en onverbiddelijk op tegen, dat men naast de bestaande, om menschen geconcentreerde, groepen van alle -anen en -isten in den lande, ons als nieuwe groep plaatst. Beter dat onze naam voor altijd verga en onderga en er

zaamheid

is,

om

stil

der

zich

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen