Honig uit den rotssteen - pagina 167

153

LUI. €ïi, €ïi, IPCanima ^aftacötani! Mijn God, mijn God, waarom hebt Gij mij verre zijnde van mijne verlossing, van de woorden mijns brullens ?

verlaten,

Psalm

22

:

2.

Heer en Heiland, stervende aan het kruis, in en benauwdheden aan Psalm 33 gedacht, en toen dat „Eli, Eli, Lamma Sabachtani" uit den aanhef van dat lied heeft nagezegd, is in den grond een vernietigen van de Schrift en een verlagen van den persoon des Middelaars.

Te zeggen,

zijn

dat onze

schrikkelijke

angsten

En, omgekeerd, het voor te stellen alsof God door zijn alwetendheid vooruit geweten had, welke woorden Jezus aan het kruis zntc uitroepen, en ze op grond van die wetenschap door David zou hebben laten opschrijven, is een overbrengen op God van wat slechts bij menschelijke uitwendigheid zou hooren en verlaagt het werk des Heiligen Geestes tot gekunstelde mechaniek. Neen, om de Schrift het goddelijk werk van den Heiligen Geest, Christus den eeuwigen en waarachtigen Getuige, en God waarlijk God te laten, moet al dat gewrongene en uitwendige er uit weg, en moet het al in zijn hoogere, goddelijke natuurlijkheid verstaan worden, Christus kende vooruit zijn lijden. Niet doordien het hem meegedeeld was, maar uit de zaak zelve. De dood is niet iets willekeurigs, maar door de wezenheid zelve van het leven is tevens de schrikkelijke ontzettendheid van den dood haarfijn bepaald. Bepaald ook, wat het lijden van dien dood is in zijn verschillende stadiën, al naar gelang ge er dieper of minder diep of zeer diep of tot op den bodem in verzinkt. Ja bepaald zelfs op het allerstiptst en allernauwkeurigst wat het smaken van dien dood bij den een en den ander verschilt naar gelang van zijn teederder gevoeligheid, krachtiger levensbewustzijn en heiliger natuur. En dat alles bepaald, niet door zekere uitwendige vaststelling, maar bepaald door den aard van het leven, door de natuur van het verderf, door de helsche diepte van de onheiligheid des doods, en door de volstrekte gevoeligheid en heiligheid van Jezus' volstrekt zondelooze menschheid. wist dat op het Christus giste dus niet, maar wist wat kwam allernauwkeurigst en op het allerbijzonderst; er bleef niets onzekers over. En die Christus nu was van het Paradijs af de Bezieler zijner kerk. Die Christus was het, die „in al haar benauwdheden benauwd was geweest" en zijn geloovigen van oudsher als de „Engel des aan;

gezichts" had vertroost.

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen