Dat de genade particulier is - pagina 51

41

Er zit in wat de ethischen prediken een element van waarheid, dat reeds van oudsher en veel juister en rijker en beter in de Verbondsleei'

ontwikkeld

la^,

en dat we

later

dan ook zullen

uitziften;

maar

de zondaar, zonder dat er voorafgaande genade aan hem geschiedt, bekwaam, machtii? en in staat zij, om Jezus aan te nemen, daarvoor geeft hun overschatten van wat Calvyn het „seinen reliyionis'''' (zaad der godsvrucht) noemde, letterlijk niets. Bij de vraag toch die ons nu bezig houdt komt alles maar aan op deze alles afdoende quaestie: „of een zoïidaar^ nog vleeèch uit vleesch zijnde^ en dus buiten alle bewerking van inwendige genade staande^ krachtens de vermogens en geestelijke bekwaamheden, die hij als

voor

het

groote

pleit of

zondaar overhield, al dan niet in staat is, om het heil van Jezus aan te nemen^ en dat op zaligmakende wijs." Op die vraag nu moeten de voorstanders der algemeene genade natuurlijk antwoorden: „Ja, gewisselijk, die krachten behield hij als zondaar nog !" terwijl omgekeerd de verdedigers van de particuliere genade zullen leeren: „Helaas, neen, die krachten bezit hij van nature niet meer, maar moet hij eerst door een wonder Gods aan zijn ziel ontvangen!"

Een

uitweg, een zijpad is hier niet. Zoo ooit dan geldt het hier: voor of tegen! Er moet hier gekozen worden. Dubbelhartigheid kan op dit punt niet bestaan. Want zoo iets, dan staat wel dit vast, dat wie een algemeene genade leert, in den zondaar van nature het vermogen onderstelt en aanneemt, om Jezus te kiezen als zijn deel; en dat wij dus op zeer deugdelijken grond die leer der „algemeene genade" bestrijden, als doende te kort aan wat de Schrift ons geopenbaard heeft over het

diep bederf der zonde.

Over dat

eerste pleitmiddel dat

Immers, licht

dat

trad,

niets

we voor de

particuliere

genade aan-

men

vooral niet te vluchtig heen. indien iets in onzen strijd met het modernisme aan het dan was het wezenlijk wel de hoog ernstige overtuiging,

voeren, loope

zoozeer

tegen

het

modernisme getuigde

als het

besef van

zonde en schuld. Tot moêwordens is telkens en telkens weer, uit alle hoeken van het orthodoxe kamp, den modernen dat bezwaar en dat bezwaar bovenal tegengeworpen. Het zondebesef was een feit dat niet viel weg te cijferen. Een feit waar ook zij mee rekenen moesten. En een feit tevens dat blijkens het eenparig getuigenis van alle godsdiensten en alle eeuwen, steeds elke opvatting van den godsdienst had beheerscht. En of nu de modernen al tegenspartelden en op hun wijs dat

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen