Het heil in ons - pagina 152

!

143 zou het hebben moeten staan, zou der Perfectisten beroep woord zin hebben. En lazen we dan ook: „Komt herwaarts vermoeiden en belasten, ik zal u kracht geven om dien tot mij, gij ondraaglijken last te torsen, zoo veel kracht zelfs dat die last u licht zal schijnen," het spreekt vanzelf dat deze uitspraak van Jezus dan een steunpilaar van beduidenis zou wezen voor den wónder-kleinen catechismus waar deze predikers hun leer in saampersen. Maar nu staat dit er ongelukkigerwijze niet. Neen, er staat heel iets Ja,

op

zoo

dit

anders. Bijna vlak het omgekeerde. Immers, de tegenstelling waarop Jezus wijst tusschen zich zelf en

de te

Farizeën zoekt Jezus niet in de verschillende kracht om den last dragen, maar wel terdege daarin dat de last, het juk zelf, een

geheel ander is. !" Het heet niet: „Bij den Parizeer schier geen en bij mij veel kracht weinig kracht geheel terzijde latende, veel of van quaestie de maar stelt Jezus juk tegenover juk, last tegenover last, en beweert nu dat last der Farizeën moedbenemend en benauwend is, terwijl de last, waarmee hij komt de hoop herleven doet, en als een verlichting, een verademing door den eerst ingedoken en ingedrukten schouder wordt

de

gevoeld.

Farizeën persten het arme menschenhart tot wanhoop, want „ze lasten saam, zwaar en kwalijk om te dragen, en leiden ze op de schouders der menschen; maar zij wilden die zelf ook met hun vinger niet aanroeren." Het was dat Farizeesche juk, dat de Joden-Christenen naderhand weer poogden in te voeren, en waartegen Petrus zoo schoon op de Synode te Jeruzalem ijverde, toen hij sprak: „Nu dan, wat verzoekt God om een juk op den hals der discipelen te leggen, hetwelk gij noch onze vaderen noch wij hebben kunnen dragen?" Het waren die Farizeën, waartegen de Heilige Geest reeds door den mond van Jesaia geijverd had, toen deze ziener sprak: „Wee dengenen die ongerechte inzettingen inzetten en den schrijvers die

De

bonden

moeite voorschrijven." Een trekdier, een met juk en pak beladen lastdier, hadden ze van Gods kinderen gemaakt, een lastdier dat den ondragelijken last tegen het steile, hobbelige, steenachtige bergpad op moest werken, en dat had de arme mensch niet aangekund, daar was hij onder bezweken, daar was hij En toen

bij

neergestort

nu de Heilige Geest dien geplaagden en in zijn kommer omkomenden knecht Gods daar op het onherbergzaam pad zag nedervan oude dagen reeds geprofeteerd, en profeteerend eens alles anders zou worden en Gods kind dan zijn zou „gelijk een beest dat afgaat in de valleien, en waaraan de Geest 14. des Heeren rust heeft gegeven!" Jes. 63 De zaak staat dus zoo, dat de mensch buiten Jezus beladen is

liggen,

getroost,

had

hij

dat

:

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen