Honig uit den rotssteen - pagina 74

60 leiding van Jezus' apostelen tot stand gekomen; die aldus den ommekeer van bedeeling in de gemeente feitelijk hebben aangegeven. Was het oudtijds de verlossing uit Egypte en de creatuurlijke schepping, nu werd het de verlossing uit de zonde en de geestelijke herschepping in Christus, die zich in de beteekenis van den vierdag mengden, en hem dus van nu af niet slechts een dag van aardsche rust lieten zijn, maar hem hooger optrokken in het leven van de gemeente der uitverkorenen, om tegelijk scheppiny en herschepping in het groote wonder van Jezus' herrijzen te herdenken. In de Christelijke gemeente van alle eeuwen en tijden heeft de Heilige Geest op deze wijziging een dubbel zegel gedrukt. Dat van den vrede in de consciëntie, in zooverre tegenspraak er tegen nooit langer dan even stand hield en dra weer onderging. En ten andere van zeyni die er op rustte. Denk slechts aan ons eigen verleden. En

nu nog aan Engeland en Amerika. Juist dus wijl we den overgang van schaduw in vervulling niet mogen voorbijzien, is de gemeente Christi aan den geest der Heilige Schriftuur onderworpen, indien ze voortgaat bij het feest van Schepping en Herschepping met de ruste die verworven wierd te beginnen en den vierdag historisch te verbinden aan Jezus verrijzen uit den dood. Maar iu dien dag blijft ook zij gebonden aan den zedelijken inhoud der wet en is ze alzoo, niet uit inschikkelijkheid noch bij afspraak, maar van Godswege gehouden, om den stroom van het stoffelijk werk af te .breken stil te staan op haar weg en in te keeren in ;

;

zich zelve.

Niet in het niets doen, maar in het niet doen van wat die breking verhinderen zou, ligt het dus. Toch blijft het daar niet bij. Breking van den stroom van den stoffelijken arbeid is niet genoeg. Een andere arbeid vangt dan juist aan. De arbeid voor Gods Koninkrijk, voor zoover die alleen op een dag van algemeene ruste denkbaar is. Een arbeid ook op andere dagen er bij heen loopend, maar alleen op dien dag in grooter afmeting uitvoerbaar. Meer nog, die ruste mag geen levensstilstand zijn, geen lui en vadsig inzinken. Eer integendeel moet het een rusten in God zijn. Een gaan in zijn tente. Een schuilen onder zijn vleugelen. Een ruste in zijn Woord. In den gebede. In het lied tot zijn lof. Een Sabbath alzoo, die niet maar den stroom des aardschen levens breekt, maar den gedoopten Christen, den bondgenoot des Heeren, in zijn hemelschen adelstand doet uitkomen; hem boven den stroom van het vergankelijke en slaafsche verheft; en hem als een koning rusten doet in majesteit. Een rusten in majesteit, met den duivel machteloos aan zijn voeten, omdat de vleugelen van Christus' mogendheid hem overschaduwen! Een rusten dus, in den diepsten grond, van zijn booze werken, en

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen