Dat de genade particulier is - pagina 34

24 dit zij u oorzaak, niet om u met den stroom der zonden te meevoeren of ontrust te zijn. Maar veeleer om niet te zondigen, en indien u de zonde drukt in Christus uw toevlucht te hebben. Want hij is onze Pleitbezorger bij den Vader, hij, die zelf de recht-

kens, laten

de verzoening zelve is, niet enkel voor de zonden, die ge bedreeft, maar evenzeer voor de wortelschuld, die ge in Adam met alle wereld gemeen hebt, en dus ook voor die zondige aankleving en nasleep van heel dit zondig samenstel der wereld, waarvoor ge krachtens uw vroegere gemeenschap met haar voor God verantwoordelijk stondt. Zoo sluit alles, zoo vloeit alles, zoo loopt alles zuiver en wel. Terwijl het bij die andere opvatting een volstrekt onopgelost raadsel blijft, wat hier opeens die „zonde verzoening van andere menschen" doen komt; die inschuiving het redebeleid volstrekt af breekt; de weglating van „de zonde" [tmv) voor „heel de wereld" zich niet verklaren laat; en het nog minder begrijpelijk is, waarom in 1 Joh. 4 10 op eenmaal dat tweede stuk der verzoening verdwenen is, daar er toch alleen maar staat: „Een verzoening voor onze zonden." Letterlijk van alle kanten bezien is de valsche opvatting van deze woorden, die de Universalisten op den klank af, slecht lezend, meervoud voor enkelvoud nemend, en alle verband verstorend, in zwang wisten te brengen, hiermee dan ook der wijs gevallen en onhoudbaar bevonden, dat men zich haast verwonderen moet, hoe het ingang schenken aan zoo onwetenschappelijke uitlegging nog in zoo breeden kring is gelukt. Iets, waarin ze waarschijnlijk dan ook minder gereedelijk zouden geslaagd zijn, indien onze Overzetters de iets betere vaardige,

persoonlijk

:

vertaling

van Marnix

van

St.

Aldegonde hadden behouden:

„Maar

voor geheel des werelts". Natuurlijk kan de vraag: hoe er dan toch staan kan „dat de wereld zal behouden worden", dat Jezus „de redder der wereld is", enz. eerst later ter sprake komen. Maar zooveel zal dan na het gezegde nu toch reeds duidelijk zijn, t. w. dat de belijders der particuliere genade al zeer verkeerdelijk zouden handelen, indien ze zich door een verwijzing naar zulke teksten uit het veld lieten slaan. Eer integendeel is er ook met opzicht tot dit machtige woord van Johannes alleszins voor onze tegenstanders oorzaak, om zelven op verdediging bedacht te zijn. Want verre van hun universalisme te begunstigen, sluit ook dit woord van den apostel, gelijk later blijken zal, de leer der algemeene genade zelfs rechtstreeks uit. Doch dit hoefde nu nog niet betoogd. Voor ditmaal was slechts aan te toonen, dat 1 Joh. 2 2 niet op stellige, vaste, ondubbelzinnige wijze tot de belijdenis van een algemeene genade dwingt. :

Welnu, dat bewijs

En

voerde

men

is

geleverd.

ons nu ten slotte soms tegen, dat de oude vaderen

Deze tekst is geautomatiseerd gemaakt en kan nog fouten bevatten. Digibron werkt voortdurend aan correctie. Klik voor het origineel door naar de pdf. Voor opmerkingen, vragen, informatie: contact.

Op Digibron -en alle daarin opgenomen content- is het databankrecht van toepassing. Gebruiksvoorwaarden. Data protection law applies to Digibron and the content of this database. Terms of use.

Printen